شود 1168 مىشود ؛ و ظاهرا ( بملاحظه اينكه آخر بعضى از أشعار اين مرثيه مختوم به الفات فارسى است كه قطعا بىهمزه مىباشد ، و اكثر آنها هم كه عربى است اگر بعد از آنها يا واجب الهمزه يا جايز الوجهين باشد بايد بىهمزه گرفت ) 1167 أصح مىنمايد ، و در ديوان كه در زير مصرع 1176 نوشته ؛ غلط ، و ظاهرا ناشى از قلب مكانى رقمين آحاد و عشرات مىباشد ، و چون ما غير از اين ديوان در جاى ديگر تاريخ وفات او را نديدهايم در تعيين آن چيزى بطور قطع نمىتوانيم بگوئيم . و قبر او در قبرستان آببخشان اصفهان و بر آن بقعهئى كوچك از چهار ديوار گلين و طاقى مختصر ساخته بودند كه تا چند سال قبل از اين بر لب جاده معين و معلوم بود ، و پس از آن در أثر امتداد خيابان چهارباغ به طرف اين قبرستان و بيرون بردن آن را از شهر به طرف بلوك برخوار ، اين قبرستان تسطيح و قبور آن غير از قبر جوهرى كه در 1253 بيايد نيست و نابود گرديد . و مرحوم آقاى گزى أعلى اللّه مقامه مىفرمودند : من در حين تاليف « تذكرة القبور » نمىدانستم اين قبر از او است كه ذكر كنم انتهى . و مدرك ما در محل قبر او همين قول آن مرحوم است و بس .
بالاخره ؛ پس از شيخ زين الدّين اولادش طايفهئى را تشكيل داده كه أسماء آنها را بنام او اضافه و تلفظ مىنمايند ، و آنها از دو رشته پسرى و دخترى بهم رسيدهاند ، چنانكه در « طرائق الحقائق 3 : 99 » نوشته ، و از جمله سلسلهء پسرى مرحوم طاوس - العرفاء است كه در 1293 بيايد ، و از دخترى : مرحوم حسينعلى شاه كه در 1234 بيايد ، و او را حاجى شيخ محمد حسين شيخ زين الدّين مىگويند و فرزند بلاواسطهء دختر او بوده ، و پسر بلاواسطهء او مرحوم آقا محمد صاحب عنوان است كه او نيز از علماء عصر خود در اصفهان بوده و وى را آقا محمد شيخ زين الدّين مىخواندهاند ، و خواهرزادهاش حسينعلى شاه مرقوم در نزد او درس خوانده ، و او در نهم ماه ربيع الاول اين سال ، چنانكه از روى قبرش به نظر رسيد مطابق ( . . . ) جدى ماه برجى وفات كرد ، و قبر او در تخت پولاد بيرون بقعه آقا محمد بيدآبادى كه در ( ص 66 ) گذشت به اندك فاصلهاى به طرف مشرق شمالى معلوم و معين است ، و بر روى آن چندين فرد شعر از رفيق شاعر كه در 1212 بيايد ؛ در مرثيه و ماده تاريخ نوشته كه از آن جمله در ماده تاريخ وى گويد :
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 128
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص١٢٨