بر كنار دريا افتاده دفن است . نوادهاش عمر الاكبر 6 در سنه 169 در زمين فخ شهيد شده و هم آنجا دفن است . نوادهاش امير حسين القمى 8 در قم دفن است . و سيد شرف - الدّين حسين 14 در مدينه دفن است . و مير عماد الدّين محمد 23 در دامنهء كوه قريه گورت بلوك قهاب اصفهان دفن و قبرش زيارتگاه مردم آن سامان است ، و چون آن مقبره در پهلوى قريهء خاتونآباد افتاده و خود او هم چندى در خاتونآباد ساكن بوده ازاينرو او را خاتونآبادى و در أثر آن أعقاب او بسادات خاتونآبادى مشهور شده و سلسله بزرگى را در اصفهان تشكيل دادهاند ، و شعبههائى از آنها جدا شده ، و در طهران و مازندران و گيلان و غيره متفرق شدهاند ، و چندين شجرهنامه در أعقاب و شعب و فروع و أنساب و احوال بعضى از آنان تأليف شده كه در 1219 اشاره ببعضى از آنها خواهد شد .
در اين كتاب ، ما دو فرزند از اين مير عماد الدّين مىآوريم ، يكى مير سيد على 24 در 1244 ، و ديگر مير اسماعيل 24 كه در عمود اين نسب افتاده و اين دو برادر رحلت بگورت نزد قبر پدر خود نمودند ، و در آنجا ماندند تا وفات كردند ، و مير اسماعيل نزد پدر خود مدفون شد و بر قبر او بقعهئى ساختند و آنجا معروف بشاه مراد و محل نذورات و برآمدن حاجات است ، و در اين كتاب ، ما دو فرزند از او مىآوريم ، يكى مير محمد صالح 25 در سال 1207 ، و ديگر مير محمد باقر 25 كه در عمود اين نسب است ، و او عالمى با زهد و ورع بوده ، و دو مجموعه به خط خود در اخبار و فوائد متفرقه ديگر نوشته ، هريك قريب بسى هزار بيت ، و در قبرستان قريه گورت دفن است ، و سه نفر فرزند ، ما از او در اين كتاب مىنويسيم ، يكى : مير عبد الحسين 26 در 1219 . و ديگر : مير عبد اللّه 26 در 1314 ، و ديگر : مير محمد اسماعيل 26 كه عالمى جليل و در زهد و عبادت بىعديل بوده ، و در روز 2 شنبه 16 ع 2 سنه 1031 متولد شده ، و كتب چندى تأليف نموده ، از آن جمله :
تفسيرى در 14 جلد ، و الحاقاتى بر كتاب « وقايع السنن » برادر خود مير عبد الحسين ، و غيره ، و در سنه 1116 وفات كرده ، و در تخت پولاد در تكيهاى مشهور در اطاق اول سمت غربى تكيه كه محل تهجد و عبادت او در حياتش بوده دفن شده ، و آن تكيه بنام وى معروف كه آن را تكيه مير محمد اسماعيل و نيز تكيهء خاتونآبادىها مىگويند .
فرزندش مير محمد باقر 27 در زمان شاه سلطان حسين ، ملاباشى ؛ و از علماء
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 130
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص١٣٠