در ذكر اسامى آن حضرت صلى الله عليه و آله و سلم
كه در كتب ما تقدم مىنمايد ، در انجيل طاب طاب و در زبور عقب و در بعض صحف روخا در بعضى فارقليطا و در بعضى حميظا و در بعضى اوليا و در بعضى آخريا ، ضحوك ، مشقح « الف » « 19 » احيد ، ماذ ماذ ، مختار ، روح الحق ، مقيم السنة ، مقدس ، حرز الامين ، « 20 » قثم ، نبى الملاحم ، و اينچنين در بعضى قتال « ب » اسماء آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم در اطباق سماوات : در آسمان دنيا مجتبى ، و در آسمان دويم مرتضى و در سيوم مزكّى و در چهارم منتجب و در پنجم محبّب و در ششم مطهّر و در هفتم مقرّب ، اما اسامى آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم در اطباق ارضين ، در طبق اول معظم و در ثانى ميجل و در ثالث محبّب و در رابع مشرف و در خامس مطهّر و در سادس امين اللّه و در سابع نور اللّه - اما اسامى آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم نزد هر طائفه از انواع مخلوقات ، بدانكه آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم را حملهء عرش مصطفى مىخوانند و كروبيان مختار روحانيان مكرّم و بر ساق عرش رسول اللّه و بر جبهء كرسى حبيب اللّه و در لوح محفوظ صفى اللّه و بر اوراق شجر طوبى صفوت اللّه و بر لواى حمد خير اللّه و
هامش
( الف ) مظ - مشقه
( ب ) عر - آفتاب
( 19 ) در نسخهء مطبوعهء معارج النّبوه ركن دوم ص 34 مثقح ( م ث قح ) نوشته است ولى در كتاب مدارج النّبوة مؤلفه شيخ عبد الحق محدث دهلوى طبع سكهر 1397 ه ج 1 ص 94 مشفح ( ش فح ) مسطور است و صاحب مدارج مىگويد كه نام حضرت ( ص ) به زبان سريانى مشفح بمعنى محمّد زيراكه شفح به زبان ايشان بمعنى حمد است و چون حمد مىگويند مر خدا را ، مىگويند شفحا اللّه يعنى الحمد للّه و چون شفح بمعنى حمد بود مشفح بمعنى محمّد باشد .
( 20 ) در نسخهء مطبوعهء معارج النّبوه ركن 2 ص 34 حرز الاميّين نوشته است و اين صحيح است چنانچه صاحب مدارج النّبوه تصريح كرده است كه مقصود از امّيان عرباند كه اكثر خط و كتابت ندارند و تعليم ندانند و « حرز » موضع حصين را گويند و مراد از آن حفظ و تحصين ايشان است از آفات نفس و غوايل شيطان ( مدارج النّبوه ج 1 ص 94 ) .