الذّباب فبخ بخ !
[ « سعيد بن يسار مىگويد به امام صادق عليه السّلام عرض كردم كه اگر هنگام دعا گريه برايم امكانپذير نشد ، مىتوانم تباكى نمايم و گرياننما باشم ؟
فرمود : آرى ، و لو به اندازه سر مگس .
از ابو حمزه نقل است كه امام صادق عليه السّلام به ابو بصير ، فرمود : هرگاه از وقوع امرى ترسيدى يا درخواست حاجتى داشتى پس به نام خدا شروع كن و او را تمجيد نما و طورى او را ثنا و ستايش كن كه لايق آن است و صلوات بر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله بفرست و تباكى نما و لو به اندازهء سر مگسى باشد كه همانا پدرم هميشه مىفرمود : نزديكترين حالات بنده به خدا ، حالتى است كه در سجده گريه مىكند .
و از امام صادق عليه السّلام نقل است كه فرمود : اگر گريهات نيامد ، پس تباكى كن كه اگر به اندازه سر مگس از چشمانت اشك آمد خوشا به حالت ! » ]
يا نفسي اذكري البكّائين فتعلّمي منهم البكاء ؛ إنّ آدم صفىّ اللّه أبا البشر عليه السّلام بكى حتّى صار في خدّيه امثال الأوديّة ! و بكى يحيى نبى اللّه - الّذي عصمه اللّه من الذّنب - من خوف اللّه حتّى ذهب لحم خدّيه !
في « البحار » عن « الأمالى » باسناده عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله : إنّ يحيى أتى بيت المقدس فنظر إلى المجتهدين من الأحبار و الرّهبان ، عليهم مدارع الشّعرر و برانس الصّوف و إذا هم قد خرقوا تراقيهم و سلكوا فيها السّلاسل و شدّوها إلى سواري المسجد .
فلمّا نظر إلى ذلك أتى أمّه فقال : يا أمّاه ، انسجي لي مدرعة
رساله لقاء الله ( به ضميميه رساله لقاء الله امام خمينى ، رساله لقاءالله فيض كاشانى ، نامه عرفانى مؤلف به علامه كمپانى ) ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: ميرزا جواد آغا الملكي التبريزي
ص١٥٠