« جمعآورى ديوان علاء الدوله را به خواجوى كرمانى نسبت دادهاند ، ازين ديوان نسخهيى به خط منهاج بن محمد السرايى يكى از شاگردان علاء الدوله در كتابخانه ملى پاريس به شماره 1633 .
lPPUS
نسخ خطى فارسى ملاحظه شد كه در بيست و چهارم رمضان سال 736 هجرى يعنى دو ماه بعد از وفات شيخ علاء الدوله در صوفى آباد خداداد كتابت آن به پايان رسيد و قاعدتا بايد از روى نسخهء اصل كه ( كه معلوم نيست كجاست ) استنساخ شده باشد ، چنان كه همهء يادداشتهاى علاء الدوله كه دربارهء بعضى از قطعات اشعار خود و زمان و مكان سرودن آنها نموده در آن منعكس است . متأسفانه بعضى از صحايف آن افتاده و قسمتى از آنها در صحافى مغشوش و جابجا شده است ، چنان كه صحيفهء اول از نسخه با يك قصيده از علاء الدوله آغاز شده و بعد از آن تا ورق سى و هشتم ديوان به عربى است و بعد از آن دنبالهء همان قصيدهء صفحه اول ادامه يافته است . و اما قصائد علاء الدوله در پند و تحقيق و عرفان و نعت و حمد ، و غزلها و رباعيهاى او تماما در بيان مقاصد عارفانهء شاعر و بعضى از آنها به مناسبت موقع و مقام سروده شده و قسمتى از اشعارش تاريخ دارد . . .
براى نمونه يكى از آنها در اينجا ذكر مىشود : « هذه صورة واقعة وقت الاشراق يوم الجمعة عاشر ذى القعده سنة ثلاث عشرين و سبعمائه .
درآمد دلبرم صبحى برم خوش * خوشم در برگرفت آن يار مهوش
همهء اشعار علاء الدوله متوسط و گاه پايينتر ازين درجه ، و اهميت آنها بيشتر از باب انتساب به يكى از معروفترين عرفاى قرن هفتم و هشتم هجريست . علاء الدوله در اين اشعار گاه « علاء الدوله » به تمام حروف و گاه « علاء دوله » و گاه « علا دوله » و گاه « علا » تخلص مىكند .
در اينجا چند نمونه اشعار انتخاب شده از وى نقل مىشود :