ص 49 ب 24 : خلق شهرى - خلق شهر ديگرش ( ب ) .
ص 49 ب 27 : در موج آتش آمده ( ب - م ) .
( 50 ) ص 50 ب 2 : خويش ديدارى دگر ( ب ) .
ص 50 ب 3 : نشانى ديگر است - كاروانى ديگر است ( د - گ ) .
ص 50 ب 5 : باغهاى مهر و ماهى رنگ رنگ ( ب ) .
ص 50 ب 7 : عالم همان ( م ) .
ص 50 ب 8 : دل شد عيان ( د ) ؛ فيض اين عالم ازين ( ب ) ؛ بعد از اين شعر در نسخههاى ( گ - م ) يك بيت اضافه دارد :
ملك دل را بحر و كانى ديگر است * لاجرم او جهانى ديگر است
ص 50 ب 16 : دور هريك ( ب ) ؛ بار دگر - كار دگر ( گ ) .
ص 50 ب 17 : در يك گوشهاش ( گ ) .
ص 50 ب 18 : هر يكى يابد مراد خود از او ( ب - م ) .
ص 50 ب 21 : از او فقر و فنا - گنج و غنا ( ب - م ) .
ص 50 ب 22 : مىكند او ديگرى را ( ب - م ) .
ص 50 ب 23 : وان دگر از زهد ( ب - گ ) .
ص 50 ب 24 : روى خود از عالم كل تافته است ( گ ) .
ص 50 ب 25 : وان دگر در آرزوى جنت است ( ب ) .
ص 50 ب 26 : ترك غيرش گفت و دايم جستوجو است ( ب - گ ) ؛ دايم وصل اوست ( م ) .
ص 50 ب 27 : وان دگر در بحر وصلش گشت غرق ( ب ) .
( 51 ) ص 51 ب 2 : كز دو عالم منزل او برتر است ( ب ) ؛ وصف اين صاحب ( گ ) ؛ حال آن صاحب دل است ( م ) .
ص 51 ب 3 : حال دل بيرون ( ب ) .
ص 51 ب 4 : دل گفتم ( گ ) .
ص 51 ب 7 : كس كجا فهمد به غير از آن يكى ( ب - م ) .
ص 51 ب 10 : نيست جز وى مركز دور جهان ( ب ) ؛ دايره زو گشته ( گ ) .
ص 51 ب 11 : با همه خلقان ( ب - م ) .
ص 51 ب 12 : جمله كور است ( د - گ ) .
ص 51 ب 14 : عيان اندر نشان ( م ) .
ص 51 ب 18 : مرغ جانش را ( ب - م ) .
ص 51 ب 19 : در قرب ذات - اهل تلوين در ظهور است و صفات ( ب ) ؛ ظهورات صفات ( م ) .
ص 51 ب 20 : عيان ( د - گ - م ) .
ص 51 ب 21 : دل مسمى زان جهت ( ب - م ) .
ص 51 ب 22 : گر به طوف ( ب ) .
ص 51 ب 23 : اين تقلب نيست از وجهى - هم زوجهى ( ب ) ؛ اين تقلب هست ( گ - م ) .