از معرفت كامل تولد كند وأبواب رياض كمال معرفت نگشايد مگر بفكر صافي وصفاى فكر نيايد مگر از دل پاك از شواغل دنياوى چنانكه در حديث رباني آمده است :
لو صلى العبد صلاة أهل السماء والأرض وصام صيام أهل السماء والأرض وطوى الطعام مثل الملائكة حتى لا يأكل شيئا ولبس لباس [ العاري ] ثم أرى في قلبه ذرة من محبة الدنيا أو سمعتها أو محمدتها أو رياستها لا يسكن في جواري ولأظلمنّ قلبه حتى ينسانى ولا أذيقه حلاوة مناجاتى فرمود كه اگر بنده چندان نماز گذارد كه أهل آسمان وزمين وچندان روزه دارد كه أهل آسمان وزمين وبساط مشتهيات وماكولات درنوردد وهيچ نخورد چون فرشتگان وبرهنگى را لباس خود سازد ما كه خداونديم نظر بر باطن أو گماريم اگر در دل وى مقدار يكذره محبت دنيا يا آوازهء دنيا يا ستايش يا بزرگى جستن [ در آن ] بيابيم نام وى از جريدهء آشنايان محو گردانيم ورقم حرمان وخسران برناصيهء روزگار وى بكشيم وآينهء دل ويرا بغبار غفلت وشقاوت تاريك گردانيم تا جمال حضرت ما را كه غايت سعادات ونهايت كمالاتست فراموش كند وكأم جان وى را از لذت قطرات شراب الفت كه از سحاب كرم [ بر بوادي صدور ] مشتاقان در وقت راز ونياز مىباريم محروم گردانيم .
[ پستى دنيا ]
اى عزيز نقاشان قضا وقدر كه مهندسان اشكال وجودند هيچ رقم بر دفتر موجودات نكشيدند حقيرتر وخوارتر از دنيا وهيچ نقش بر ألواح كاينات ننوشتند خبيثتر ومردارتر [ از آن ] .
پس هر طالب مطلوب اعلا ومضطرب اضطراب تعطش بزلال جمال مولا كه دامن همت خود را بدان نيالايد شايستهء بساط قربت جناب حضرت كبريا شايد .
شعر
دو گيتى را نجويد هركه مرداست * يكيرا ؟ ؟ ؟ أو كاين هردو كرده است