تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 128

مىگفت : « السلام عليك يا محمد رسول‌الله » ولى او گمان مىكرد صدا از سنگ و زمين است و هرچه دقت مىكرد چيزى نمىديد . « 1 » حضرت محمد ، ( نزديكىهاى بعثت ) كه به اوج رشد فكرى و عقلى رسيده بود ، از محيط آلودهء خويش رنج مىبرد و از مردم كناره مىگرفت . « 2 » او از سىوهفت سالگى ، حالاتى روحانى داشت و احساس مىكرد دريچه‌اى از غيب به رويش باز شده است . آنچه بارها از اعضاى خاندانش و نيز دانشمندان اهل كتاب مانند بحيرا ، نُسطور و ديگران شنيده بود ، درحال رخ‌دادن بود ؛ زيرا نور مخصوصى مىديد و اسرارى بر او فاش مىشد و بارها سروش غيبى به گوشش مىرسيد ، ولى كسى را نمىديد ! . « 3 » مدتى در خواب صدايى مىشنيد كه او را پيامبر خطاب مىكرد . روزى در بيابانهاى اطراف مكه ، شخصى او را رسول‌الله صدا كرد . او پرسيد : « كيستى » ؟ در پاسخ شنيد : « من جبرئيلم ، خداوند مرا فرستاده تا تو را به پيامبرى مبعوث گرداند . » محمد صلى الله عليه و آله وقتى اين خبر را به همسرش خديجه داد ، او با خوشحالى گفت : « اميدوارم چنين باشد . » « 4 » محمد صلى الله عليه و آله در اين دوره ، چند روز در سال در كوه « حِراء » « 5 » خلوت مىگزيد و به عبادت