آنها كه درستى ايمانشان تأييد شده است . اين امرى است كه مورد اختلاف اماميه ، معتزله ، خوارج ، مرجئه و ديگر فرقههاست . و اين كتاب جاى رد و اثبات اين قبيل مطالب نيست تا دلايل هر فرقه را در آن منعكس كنيم .
ما سخنان و دلايل هر يك از اين فرق را در كتاب ديگر خود به نام « المقالات فى اصول الديانات » و كتاب « استبصار » نقل كرده ، نظرات و سخنان مردم را دربارهء امامت نيز در كتاب « الصفوة » آوردهايم . « 1 » پايان سخن مسعودى .
و ما به زودى - پس از بررسى سيره و رفتار ابو طالب ( ع ) با پيامبر ( ص ) - به خواست خدا به ذكر دلايل ايشان خواهيم پرداخت .
هامش
( 1 ) - مروج الذهب ( 22 / 108 و 109 ) . سخنش در اينجا دليلى است كه كتاب « اثبات الوصيه » از آن او نمىباشد . و گرنه ضمن ديگر مؤلفاتش اسمى از آن هم مىبرد . علاوه بر اين مسعودى هنگام بردن نام پيامبر در درود بر آن حضرت نام « آل » او را نمىبرد و چون ديگر پيروان مكتب خلفا مىنويسد : صلى اللّه عليه و سلم ، در صورتى كه در كتاب « اثبات الوصيه » اين درود شامل آل پيامبر هم شده است ، مگر اينكه بپذيريم تأليف كتاب « اثبات الوصيه » بعد از كتابهاى مزبور صورت گرفته است .
ممكن است كه كتاب اثبات الوصيه تأليف على بن حسين مسعودى ، از مشايخ حديث نعمانى باشد كه نعمانى در كتاب « الغيبهء » خود در ص 188 و 241 و 312 از او روايت كرده است .
و ما در بحث وصيت در جلد اول كتاب معالم المدرستين برخى از اخبارى را كه نويسندهء كتاب اثبات الوصيه در نقل آنها با ديگر مصادر متعدد و مشهور شركت داشته است از آن نقل كردهايم .