تسلطى ندارم ، و تو بين ما و اين قوم فاسق و تبهكار جدايى انداز . خداى تعالى نيز فرمود :
تسلط بر چنان مكانى به مدت چهل سال بر آنها حرام گرديد . آنها در اين مدت سرگردان بيابانها خواهند بود ، تو بر اين قوم تبهكار دل مسوزان و اندوهگين مباش .
در نتيجه بنى اسرائيل مدت چهل سال در سرماى شبانگاه از ناحيهاى كوچ مىكردند و تا بامدادان به جلو مىراندند ، اما صبحگاهان خود را در همان ناحيه كه كوچ كرده بودند مىيافتند ! در اين سرگردانى ، نخست هارون و سپس موسى ( ع ) ديده از جهان فرو بستند ، و يوشع وصىّ آن حضرت رهبرى بنى اسرائيل را بر عهده گرفت . او با بيدادگران و زورگويانى كه در سرزمينهاى شام منزل داشتند بجنگيد و با بنى اسرائيل وارد آنجا شد .
خداوند سبحان پيامبرانى را از اوصياى شريعت حضرت موسى متواليا به سوى بنى اسرائيل گسيل داشت تا آنگاه كه چنان عهدى به حضرت داوود پيامبر و پس از او به سليمان رسيد ، و ما به خواست خدا در مقام بيان خبر اين دو پيامبر هستيم .
مشهد چهارم داود و سليمان عليهما السلام
خداوند متعال در سورهء ص آيات 17 - 20 و 26 مىفرمايد :
وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ ( ) إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ ( ) وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ ( ) وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ ( ) . . . ( )
يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ . . .
از بندهء نيرومند ما داوود ياد كن كه به خدا بسيار توجه داشت * ما كوهها را مسخر كرديم كه با او شامگاهان و بامدادان خدا را تسبيح مىكردند * پرندگان نيز گرد آمده با او همصدا بودند * فرمانروايى و حكومتش را محكم كرديم و به او حكمت و حكومت قاطع داديم * . . . * اى داوود ! ما تو را جانشين خود در زمين قرار داديم ، پس بين مردمان به حق داورى كن . . . *
و در سورهء سبأ آيات 10 و 11 مىفرمايد :
وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ