پس از اينكه حضرت ابراهيم خليل ( ع ) مراحل مزبور را گذرانيد ، خداوند او را امام و پيشواى مردمان قرار داد و فرمود :
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
و هنگامى كه خداوند ابراهيم را به امورى چند امتحان فرمود و او همه را به جاى آورد . خدا به او گفت : من تو را به امامت و پيشوايى خلق برگزينم . ابراهيم عرض كرد : اين امامت را به فرزندان من نيز عطا خواهى كرد ؟ فرمود كه عهد من هرگز به مردم ستمكار نخواهد رسيد .
ما در سيره و روش حضرت ابراهيم خليل ( ع ) دو ويژگى آشكار مخصوص او كه در ميان همهء انبياء و پيامبران ممتاز است مشاهده مىكنيم :
1 - ويژگى مهماننوازى و اهتمامى كه حضرتش در اطعام مردمان داشت كه خداوند نيز از آن خبر داده و فرموده است :
فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ
پس بىدرنگ گوسالهاى بريان فراهم آورد .
كه مبين اقدام شخص آن حضرت است براى آماده كردن خوراكى براى مهمانانى كه برايش ناشناس بودند ؛ در ضمن معلوم مىشود كه مهماننوازى و پذيرايى از ايشان ، جزء خصيصهء آن حضرت بوده و فقط اختصاص به پذيرايى از همان مهمانان نداشته است .
2 - قيام و اهتمام او به برپا داشتن كعبه و بيت اللّه الحرام ، و فرا خواندن مردمان براى اداى مناسك حج . خداى سبحان نيز فرموده است :
وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْقائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ ( ) وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالًا وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ
و [ به او وحى كرديم كه ] خانهء مرا براى طواف كنندگان و نمازگزاران و ركوع و سجود كنندگان پاكيزه دار * و مردم را به آواز مناسك حج اعلام كن تا مردم پياده و سوار بر شتران تكيده از هر راه دور به سوى تو آيند .
ما به زودى و به خواست خدا ، اين دو صفت را كه در طول زندگانى آن حضرت ملازم وى