مفادش اينست كه بر فرض نسيان به مجرد تذكر بايد خارج شد و گفتيم حكم عام است و اين خطابات در قرآن بسيار است مثل
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ
زمر آيه 65 ، دليل نيست بر اينكه آن حضرت و انبياء قبل شرك آورده باشند يا ممكن باشد شرك بياورند .
مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
اين جمله دلالت دارد كه هر مجلس معصيتى كه اهل آن ظالم بنفس باشند يا ظالم بدين يا به غير نبايد حاضر شد و بعد از اين بيان روشن احتياج بتصرفات بعض مفسرين نداريم كه نسيان را بمعنى ترك گرفته و استشهاد به آيه شريفه
فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا
اعراف آيه 49 و آيه شريفه
وَ قِيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا
جاثيه آيه 33 نمودند و فيه اينكه بمعنى ترك در اين آيه اشكال را اصعب مىكند زيرا دلالت بر تعمد دخول مىكند بعلاوه ترك فعل عبد است نه فعل شيطان و همچنين ذكر را بمعنى تذكر دادن نبى و موعظه و نصيحت و ارشاد گرفته اينهم بسيار دور است زيرا بعد الوعظ معنى ندارد برخاستن و معنى چنين مىشود كه اگر آنها را متذكر نميكنى نشستن در مجلس آنها مانعى ندارد و اگر متذكر كردى برخيز و بيرون رو چه اندازه خنك است .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 69 ]
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَيْءٍ وَ لكِنْ ذِكْرى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ( 69 )
و نيست بر كسانى كه پرهيز ميكنند از حساب خائضين و ظالمين چيزى و لكن اين تذكر است باشد كه آنها هم پرهيزگار شوند .
از اين آيه شريفه استفاده مىشود كسانى كه در مجالس فسق و فجور حاضر ميشوند عقوبت آنها را دارند و لو اينها اهل فسق و فجور نباشند .