و ملكات سيّئه و صفات قبيحه است كه راههاى شيطانيست و كسانى كه متخلق بجميع اخلاق حميده و منزّه از جميع صفات رذيله هستند شيطان راهى بقلوب مطهره آنها ندارد و ابواب آن بسته است و از اين عوارض مصون و محفوظ هستند .
وجه چهارم - نصّ آيه شريفه در خطاب بشيطان
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ
حجر آيه 43
إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
نحل آيه 102
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ
اسراء آيه 67 ، و غير اينها و فرد اجلاى عباد اللَّه و مؤمنين و متوكّلين انبياء هستند و تفصيل از يد از اين در محال مذكوره مراجعه شود و پس از اين مقدمه بشرح آيه شريفه بپردازيم .
وَ إِذا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آياتِنا
اين جمله دلالت ندارد بر اينكه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ديده باشد يا در مجلس آنها وارد شده باشد زيرا گفتند قضاياى شرطيه تصدق عن كاذبين مثل
لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا
انبياء آيه 22 ، لكن لم تكن و لم تفسدا ، بلكه اين دستور است كه نبايد در مجالس معصيت بالاخص همچه مجلسى كه اهانت بدين و قرآن بكنند حاضر شد و اگر حاضر است بايد برخواست و خارج شد لذا ميفرمايد
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ
بلكه بعضى از علماء فتواى ببطلان صلوة در اين مجالس دادهاند و خطاب اگرچه بپيغمبر است لكن حكم عام است .
حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ
يعنى اعراض كن از آنها تا اينكه از خوض در آيات ما منصرف شوند و خوض آنها مذاكره و حديث كردن شىء ديگرى باشد چون وظيفه پيغمبر ارشاد جاهل است و نميتواند به كلى از مجالست آنها اعراض نمايد
وَ إِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرى
اين جمله هم قضيه شرطيه است دلالت ندارد بر اينكه نسيان شيطانى بر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم عارض شده بلكه