و بمسلمين و به زبان ساده نوى و تقليد است كه موجب مضحكه مردم باشد چنانچه سلاطين داشتند اشخاصى را كه تقليدچى ميگفتند براى مضحكه و لعب بازى گريست مثل لعب صبيان به كارهاى لغو و خلاف حكمت و صلاح
مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ
تخصيص بذكر با اينكه و الكفار شامل آنها بود براى اينست كه كفار منصرف است غالبا بمشركين و منافقين و يهود و نصارى باهل كتاب تعبير ميشوند ، كلمه و الكفار عطف بالذين است مفعول لا تتخذوا است و لذا منصوب است و اگر عطف به من الذين اوتوا الكتاب بود بايد مكسور باشد چنانچه بعضى قرائت كردهاند ( اولياء ) دوستى و مراوده و مخالطه و رفاقت باشد كه در بسيارى از آيات شريفه نهى اكيد شده و لو كافر پدر باشد يا فرزند يا عشيره
لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ
تا آخر سوره مجادله آيه 22
وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
امر بتقوى و لو مطلق است جميع موارد را ميگيرد لكن بمناسبت حكم و موضوع مراد تقواى از دوستى و مراوده با كفار است و كلمه ان كنتم مؤمنين صريحا دلالت دارد بر اينكه تولّى با آنها موجب خروج از زمره مؤمنين و دخول در كفار مىشود چنانچه در چند آيه قبل گذشت
وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ
و همچنين آيه مذكوره در سوره مجادله كه اشاره شد و همين مفهوم كه اگر مؤمن نيستيد تولى ميكنيد آيا امروز چه بايد كرد .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 58 ]
وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْقِلُونَ ( 58 )
و زمانى كه صداى شما بلند شد براى دعوت به نماز ( اذان گفتيد ) اهل كتاب و كفار نماز را استهزاء ميكنند متلك ميگويند و ملعبه مىپندارند و اين بواسطه آنست كه اينها جماعتى هستند كه عقل ندارند .