تأكيد است و مفادش ان يدعون الا اناثا و
إِلَّا شَيْطاناً مَرِيداً
.
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 118 ]
لَعَنَهُ اللَّهُ وَ قالَ لَأَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبادِكَ نَصِيباً مَفْرُوضاً ( 118 )
لعنت نمود خداوند شيطان را و گفت شيطان كه من از بندگان تو يك قسمت را اتخاذ ميكنم معين و مفروض .
لَعَنَهُ اللَّهُ
لعن بمعنى بعد از رحمت است يعنى خداوند شيطان را از رحمت خود دور فرمود كه خردلى رحمت شامل حالش نشود و به كلى از قابليت رحمت افتاد مثل هسته كه فاسد شود و ديگر قابل كشت و زرع نباشد و از اين جهت است كه لعن مؤمن جايز نيست چون نفس ايمان باعث قابليت رحمة است و لو غرق معاصى باشد و اما غير مؤمن از قابليت افتاده و لعنش جايز بلكه ممدوح است چه مشرك باشد و چه كافر و چه مخالف و معاند بالاخص اعداء اهل بيت عصمت و طهارت .
وَ قالَ لَأَتَّخِذَنَّ
اتخاذ بمعنى قبول گرفتن است با اخذ فرق دارد يعنى بندگان خود به اختيار خود تسليم من ميشوند نه آنكه من بروم و بجبر و عنف آنها را بربايم چنانچه در قرآن ميفرمايد
وَ قالَ الشَّيْطانُ لَمَّا قُضِيَ الْأَمْرُ إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَ وَعَدْتُكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ وَ ما كانَ لِي عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطانٍ إِلَّا أَنْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِي فَلا تَلُومُونِي وَ لُومُوا أَنْفُسَكُمْ
الايه ابراهيم آيه 22 .
مِنْ عِبادِكَ
من تبعيضيه است يعنى بعضى از بندگان تو را ( نصيبا ) نصيب سهم است يعنى يك سهم و يك قسمت از بندگان تو را ( مفروضا ) فرض جدا كردن است اشاره به اينكه از بندگى كردن تو جدا ميكنم چنانچه خودش ميگويد
ثُمَّ لَآتِيَنَّهُمْ مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ وَ عَنْ أَيْمانِهِمْ وَ عَنْ شَمائِلِهِمْ وَ لا تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شاكِرِينَ
اعراف آيه 17 و نيز ميگويد
لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ
اعراف آيه 16