و منافى با مقام عصمت است و ما از نقل آن خوددارى ميكنيم و مىگوييم اين جمله نظير آيه شريفه است
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
بقره آيه 165 و امثال اين آيات براى قطع طمع مشركين و كفار است كه محال است پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم شرك بياورد يا متابعت هواى نفس آنها را بكند و در اينجا محال است پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم براى شخص خائن مخاصمه كند يعنى خائن قطع طمعش بشود كه حضرت براى او طرف دارى نخواهد نمود و براى تنبيه است كه آنها هم شرك نياورند و مطابعت هواى نفس كفار را نكنند و براى خائن خصيم نباشند .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 106 ]
وَ اسْتَغْفِرِ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً ( 106 )
بسيار از مفسرين گفتند كه اين استغفار از مخاصمه خائن بوده كه در آيه قبل گفتند و بعضى گفتند قصد وهم اين داشته و خداوند تأديبا امر به استغفار فرموده و لكن مكرر گفته شده كه ظواهر قرآن كه بر خلاف حكم قطعى عقلى و بر خلاف ضرورت دين و مذهب است بايد حمل كرد بر خلاف ظاهر مثل
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ
يونس آيه 3
يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ
فتح آيه 10
بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ
مائده آيه 64
وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا
فجر آيه 22
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى
طه آيه 121
وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ
محمد آيه 19 ، و امثال اينها ، چون عصمت انبياء بضرورت مذهب شيعه و به برهان عقل ثابت و محقق است بالاخص نبيّنا و آله صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه حتّى ترك اولى هم در تمادى عمر از آنها سر نزده بايد گفت اين كلمه
وَ اسْتَغْفِرِ اللَّهَ
دستور براى امت است و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم براى آنها استغفار مينمايد و وعده خداوند است كه هر كه استغفار كند
إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً