(
وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً )
دستورات او از روى علم و حكمت است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 93 ]
وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً ( 93 )
ترجمه آيه واضح است احتياج ببيان نيست لكن احكام مرتبه بر آن بسيار است يكى جنبه حق الناس ، اولياء مقتول مخيّر هستند بين قصاص كه ميفرمايد
وَ لَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الْأَلْبابِ
بقره آيه 178 ، شرحش در ذيل آيه گذشت در مجلد دوم ص 311 ، و بين ديه و اگر اختيار ديه كردند ديگر قصاص نميتوانند كنند و بين عفو يا تصالح بيك مقدارى و در صورت اختلاف بين ورثه در قصاص و ديه قصاص نميشود و منحصر بديه است چنانچه مقتول اگر صغير دارد قصاص ممنوع است بايد ديه بگيرند . و اگر جماعتى در قتل شركت كردند كه مستند به همه آنها باشد اولياء مقتول حق دارند همه آنها را قصاص كنند مشروط به اينكه بقيه ديه آنها را بپردازند مثلا اگر ده نفر شركت كردند هر ده نفر را قصاص كنند و به ورثه هر يك نه عشر ديه كه صد نود باشد كه نه ديه مىشود بدهند و الّا يك ديه بگيرند از هر يك يك عشر كه هر يك يك عشر كه صد ده باشد ، و اما اگر عفو كردند هر يك نسبت به سهم خود از ديه ميتواند عفو كند .
و اما جنبه حق اللهى بايد كفاره بدهد مرتبا : تحرير رقبه و اگر نه صيام شهرين و اگر نه اطعام ستين مسكينا .
و اما حق اللهى در قيامت ظاهر آيه خلود در عذاب و غضب الهى و لعن و عذاب عظيم است .