و در حديث ديگر ميفرمايد
« من ذكرت عنده فنسى ان يصلّى علىّ خطأ اللَّه به طريق الجنّة »
( كسى كه من نزد او ياد شوم و درود بر من را فراموش كند راه بهشت را بخطا افتاده ) و معلوم است كه صلوات مطلقا « چه هنگام ذكر نام آن حضرت يا غير آن » راه بهشت است مانند همه عبادات از واجب و مستحبّ و بعضى مشتمل بر مذمّت تارك آنست مانند خبرى كه از ابى جعفر عليه السّلام روايت كرده در لالى ص 376 از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم
« من ذكرت عنده فلم يصلّ علىّ فلم يغفر اللَّه له و ابعده »
( كسى كه ذكر نام من شد نزد او پس بر من صلوات نفرستد پس خدا نيامرزد او را و او را دور مىكند ) و خبرى كه نيز در لالى نقل كرده در همين صفحه از آن حضرت
« من ذكرت عنده فلم يصلّ علىّ فدخل النار فابعده اللَّه من رحمته »
( كسى كه ذكر من شود نزد او پس صلوات بر من نفرستد داخل آتش شود و خدا از رحمت خود دورش كند ) و خبرى كه مشتمل بر نفرين جبرئيل است بر كسى كه هنگام ذكر نام پيغمبر صلوات بر او نفرستد و آمين گفتن پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و اين چند حديث مرسل است و در مستدرك همين مضمون را از انس بن مالك روايت كرده و مثل خبرى كه از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نقل كرده كه فرمود
« رغم انف رجل ذكرت عنده فلم يصلّ علىّ »
( بينى مردى كه من نزد او ياد شوم و درود بر من نفرستد به خاك ماليده شود ) و مانند خبرى كه نيز از آن حضرت روايت كرده كه فرمود
« من ذكرنى فلم يصلّ علىّ فقد شقى »
( كسى كه مرا ياد كند و درود نفرستد بدبخت است ) و اين حديث نيز مرسل است و بعضى از آنها دلالت بر ايجاب صلوات از جانب خداوند بر آن حضرت دارد و اين نيز مربوط بمقام نيست مانند ايجاب رحمت .
اطيب البيان في تفسير القرآن ( فارسى ) — صفحة 191
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص١٩١