مانند نمازهاى پنجگانه ميبود مخصوصا در اذان اعلامى كه هر كس نام آن حضرت را ميشنود و براى توضيح مطلب ما نخست اخبار آن را متذكر ميشويم و سپس تحقيق در آن مىنمائيم در كتاب وسائل بابى به اين عنوان ذكر فرموده « باب وجوب الصلوات على النبى كلّما ذكر و وجوب الصلاة على آله مع الصلاة عليه » و هيجده خبر در ذيل اين باب نقل نموده و در مستدرك هم ده حديث به آنها اضافه فرموده لكن اكثر اين اخبار راجع بجزء ثانى اين باب است يعنى عدم جواز تفكيك بين نبى و آل او در صلوات و وجوب اقتران آنها و بعضى دلالت بر وجوب صلوات كند هنگام عطسه و ذبيحة و غير اينها با اينكه احدى قائل بوجوب در اين موارد نشده و مدركيت آنها هم تمام نيست و بعضى ظاهر در استحباب يا مطلق الرجحان است مثل خبرى كه از رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نقل مىكند
« البخيل حقا من ذكرت عنده فلم يصلّ علىّ »
( بخيل واقعى كسى است كه من نزد او ياد شوم و صلوات بر من نفرستد ) و مثل خبرى كه نيز از آن حضرت نقل ميفرمايد
« البخيل كل البخيل الّذى اذا ذكرت بين يديه لم يصلّ علىّ »
( بخيل به تمام معنى كسى است كه هر گاه من در جلوى او ياد شوم درود بر من نفرستد ) و مانند خبرى كه باز از آن حضرت روايت كرده
« اجفى الناس رجل ذكرت بين يديه فلم يصلّ علىّ »
( ستمكارترين مردم مردى است كه من در جلو او ياد شوم و بر من درود نفرستد ) و بعضى راجع بنكوهش ناسى و فراموش كننده صلوات هنگام ذكر نام آن حضرت يا مطلقا مىباشد : مانند خبرى كه از آن حضرت روايت كرده
« من نسى الصلاة علىّ اخطأ طريق الجنة »
يا
« فقد اخطا طريق الجنة »
( كسى كه صلوات فرستادن بر من را فراموش كند راه بهشت را خطا كرده )
اطيب البيان في تفسير القرآن ( فارسى ) — صفحة 190
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص١٩٠