اغلب حالات بيش از مقدار لازم براى يك شخص سالم ويتامين
C
دارد .
از نظر تأمين مقاومت بدن براى پيشگيرى از ابتلاى به بيمارى اسكوروى يا كمبود ويتامين
C
قرائن تحقيقاتى در دست است كه حتى مقدار خيلى كم 20 - 15 ميلىگرم در روز براى اين پيشگيرى كارساز است .
به دليل همين قرائن است كه احتمالا كارشناسان انگليسى مقدار ويتامين
C
ضرورى روزانه را براى بزرگسالان در حدود 30 ميلى گرم توصيه مىكنند . اختلاف بين 30 ميلىگرم كه آزمايش كافى نشان مىدهد و 75 ميلى گرم روزانه كه توسط كارشناسان توصيه مىشود ظاهرا زياد است ولى دلائل تجربى زيادى هست كه اين اختلاف را توجيه نمايد كه بيان همه آنها شايد در اين كتاب موجب تطويل كلام شود ولى بههرحال به توضيح مختصرى از آن مىپردازيم .
طبق بررسيهايى كه شده است مقدار ويتامين
C
لازم ، با مقدار موجود آن در اجزاء خون يعنى در پلاسما و سرم و ساير اجزاء خون ارتباط دارد . به اين معنى كه با تعيين مقدار ويتامين
C
در پلاسما يا در سرم خون و يا بطور كلى در خون مىتوان به مقدارى كه لازم است از طريق تغذيه وارد بدن شود پى برد .
در آزمايشگاهى شخصى را از نظر تغذيه براى بررسى ويتامين
C
تحت مطالعه قرار دادهاند . به اين ترتيب كه در مدتى در رژيم غذايى اين شخص انواع ويتامينها را به استثناى ويتامين
C
منظور نمودهاند و اين رژيم ادامه داده شده است تا آثار و علائم كمبود ويتامين
C
در شخص ظاهر گردد . پس از 41 روز در اين رژيم ، طبق بررسى كه در خون شخص به عمل آمده معلوم شد كه مقدار ويتامين
C
در پلاسماى خون به صفر رسيده است و پس از 124 روز مقدار ويتامين
C
در تمامى خون به صفر رسيده . تا 4 ماه پس از شروع رژيم غذايى بدون ويتامين
C
فوق الذكر هنوز زخمهاى بدن التيام مىيافتند ولى پس از 134 روز يعنى 10 روز پس از روزى كه ويتامين
C
خون به صفر رسيده بود ضخيم شدن و خشك شدن و پوستهپوسته شدن پوست در قسمتهاى ران و سرين آغاز گرديد و پس از 161 روز خونريزى مختصرى ديده شد و التيام زخم نيز