درخت عرعر ( پهنبرگ )
به فارسى « درخت عرعر » گويند و در كتب طب سنتى و به عربى با نامهاى « شجرة السماء » و « شجرة الله » آمده است . در برخى مناطق ايران آن را « سماق چينى » مىنامند . به فرانسوى
Ailante
و
Arbre de ciel
و
Frene puant
و
Ailante glanduleux
و به انگليسى
Ailanto
و
Tree of heaven
و
Tree of the God
و
Chinese ash
و
Chinese Sumach
گويند . در برخى نواحى فرانسه به اين درخت
Vernis du Japon
گفته مىشود كه نام اشتباه محلى براى عرعر است زيرا اين نام در فرانسه نام صحيحى براى يك درختى به نام
Rhux vernix
از خانوادهء
Terebinthaceae
است كه نوعى سماق است . درخت عرعر از خانوادهء
Simarubaceae
( سابقا
( Zanthoxyleae
و نام علمى آن
Ailanthus altissima ( Mill ) . Swingle
و مترادفهاى آن
Ailanthus glandulosa Desf .
و
Ailanthus Giraldii Dode
مىباشد .
مشخصات
عرعر درختى است نسبتا بزرگ . برگهاى آن مركب زوج ، بزرگ ، به رنگ سبز تيره و گاهى به رنگ جگرى درمىآيد . جوانههاى آن در ارديبهشت باز مىشود .
گلهاى عرعر داراى بوى نامطبوعى است و به محض تماس با دست اين بو را از خود بيرون مىدهد . اين بوى نامطبوع مربوط به وجود يك مادهء فرّار بدبو در آن است كه