ميوهء تازه و خام آن براى رفع عوارض ناشى از كمبود ويتامين
C
خورده مىشود .
سنجد تلخ از نظر طبيعت طبق نظر حكماى طب سنتى گرم و خشك است و از نظر خواص معتقدند كه بازكنندهء گرفتگىها و مسهل بلغم و زردآب است و براى استسقا نافع مىباشد . معمولا براى موارد فوق حكماى سنتى از ريشهء گياه استفاده مىكنند .
ريشهء آن قوى و پر از شيرهء تلخى است كه آن را گرفته و با آرد خلّر و گاودانه مخلوط كرده ، خشك مىنمايند و نگه مىدارند . اگر يك گرم از عصارهء ريشهء آن با آب عسل خورده شود مسهل بلغم و زردآب و رطوبتهاى بدن است و براى استسقا كبد گرم بسيار مفيد است . در سوريه از ريشهء اين گياه مانند صابون استفاده مىكنند و به همين علت آن را غاسول رومى مىنامند .
ريشهء سنجد تلخ مضرّ احشا و اعضاى داخل شكم است و از اين نظر بايد با عسل خورده شود و اگر اسهال و لينت آن زايد بر حد اعتدال باشد ، نشستن در آب سرد آن اسهال را قطع مىكند . براى گرفتن عصارهء ريشهء آن ريشه را گرفته پس از تميز كردن كوبيده با فشار عصارهء آن را از پارچهاى ردّ مىكنند .
توجه شود كه چون آلكالوئيد دارد در مصرف عصارهء ريشهء آن بايد كمال احتياط به عمل آيد و ضمن اينكه زير نظر پزشك و با تجويز او باشد ، از مقدار مقرر كه حد اكثر تا يك گرم است تجاوز نكند و حتما با آب عسل مصرف شود .