شمع « 1 » به آن گذارده شده است و ساقهها و گلهاى خشك آن را با پيه و چربى مذاب آغشته مىكردند كه مدت زيادترى بسوزد و به همين سبب به آن مشعل « 2 » نيز مىگويند .
در فرهنگ انسانهاى روزگاران كهن به بوصير عنوان گياه سحرآميز داده مىشد و معتقد بودند انسان را از آسيب سحر و جادو و شر شيطان در امان مىدارد . اين گياه را در خانوادهء
Scrophulariaceae
طبقهبندى نمودهاند و اين كلمه مشتق از
Scrophula
مىباشد و اسكروفولا اصطلاحا به غدد لنفى متورم گفته مىشود كه بعدها سل ناميده شد . ديوسكوريدس پزشك يونانى دم كردهء ريشه بوصير در شراب را براى درمان اسهال ساده تجويز مىنمود .
در مورد ناراحتىهاى تنفسى
از روزگاران كهن از گياه بوصير براى درمان ناراحتىهاى تنفسى مصرف مىشد كه هنوز هم اين كاربرد را حفظ كرده است . در مكتب پزشكى قديم هند كه
Ayurveda
ناميده مىشد پزشكان از اين گياه براى درمان سرفه استفاده مىكردند ، كارشناس گياهدرمان انگليسى
Nicholas Culpeper
در يادداشتهايش نوشته است كه غرغرهء دم كردهء بوصير براى تسكين درد دندان و سرفههاى كهنه مؤثر مىباشد . و گياهدرمان ديگرى به نام
William Coles
اين گياه را براى درمان سرفه گاوان تجويز مىكند . مهاجران اروپايى اوليه اين گياه را با خود به امريكا بردند و سرخپوستان امريكايى براى درمان سرفه ، برونشيت و آسم از آن استقبال نمودند .
دانشمندان پيشرو گياهدرمان قرن نوزدهم از گياه بوصير به عنوان مدّر براى درمان استسقا و رفع ناراحتىهاى تنفسى و معدى استفاده مىكردند و ضمنا آن را مسكّن و آرامبخش ملايمى مىدانستند .
بهطور كلى از قديم الايام اين گياه براى سرفه ، سرماخوردگى ، التهاب حلق و گلو ، آسم ، ورم لوزهها ، اسهال ، بواسير ، عفونتهاى مجارى ادرار مصرف مىشده است .
دانشمندان گياه درمان معاصر در امريكا ، اين گياه را در مصرف داخلى براى رفع سرفه ، سرماخوردگى ، التهاب گلو و حلق و ساير ناراحتىهاى تنفسى و در استعمال خارجى دم كرده مخلوط با سركه داغ براى كمپرس بواسير تجويز مىنمايند . از اواخر
هامش
( 1 ) .Candlewick Plant( 2 ) .Torches