بوصير
در كتب فارسى « بوصير » و « بوسير » نوشتهاند . در برخى مناطق ايران آن را « علف خرگوش » و گل خرگوشك و « گل ماهور » و « علف ماهور » گويند . در كتب طب سنتى با نامهاى « قلومس » و « بوصير » و « آذان الدّب » آورده شده است . به فرانسوى بهطور كلى گياهان اين جنس را
Molene
و به انگليسى
Mullen
و
Lungwort
و
Candlewickplant
و
Torches
و
Velvetdock
و
Flannel plant
و
Feltwort
و
Mullein
ناماند . گياهى است از خانوادهء
Scrophulariaceae
نام علمى آن
Verbascum thapsus L .
و مترادف آن
V . thapsiforme Schrad .
مىباشد . اين گونه را به فرانسوى با نامهاى محلى
Bouillon Blanc
و
Cierge de Notre - Dame
و
Bonhomme
ناماند . متجاوز از 20 گونه از اين گياه در ايران ديده شده است كه نام و محل رويش تعدادى از آنها در آخر اين بخش خواهد آمد .
مشخصات
بوصير گياهى است دو ساله كه بلندى آن تا 2 متر مىرسد . گلهاى آن خيلى كم دوام و پوشيده از تارهاى پنبهاى سفيد ، زرد يا حنايى و در بعضى ارقام قرمز و سفيد است .
برگهاى آن در قسمت پايين ساقه بزرگ موجدار ، بيضى ، نوكتيز ، بدون دمبرگ ساقه را در آغوش مىگيرد . اين گياه معمولا در كنار جادهها و پرچينها مىرويد و اينگونه در مناطق معتدل هيماليا و ارتفاعات 4000 - 1500 متر در هند و در مناطق مختلف