ورزشى و راهپيمايى در هواى آزاد بدون آلودگى است .
بعضى از كارشناسان محافظه كار گياهدرمانى عقيدهء چندانى به مصرف انگور خرس ندارند زيرا مىگويند در برخى اشخاص اين گياه ايجاد آشفتگى و قى و طنين در گوش و تشنج مىنمايد . منبع اين بدبينى تحقيقى است كه در سال 1949 به عمل آمده بود ولى در آن تحقيق خود گياه مصرف نشده بود بلكه مادهء مؤثر فعال شيميايى ضد عفونت گياه يعنى
Hydroquinone
از گياه جدا شده و به مقدار زياد مصرف شده ولى مصرف خود گياه در حد مجاز معمولا بدون ناراحتى است و اگر عوارض كوچكى از نظر طنين در گوش ايجاد شود كافى است كه مقدار مصرف آن كاسته شود ، فورا عوارض قطع مىشود .
گياه انگور خرس از نظر مقدار تانن آنقدر غنى است كه معمولا از آن در چرمسازى استفاده مىشده است و مصرف زياد تانن در انسان ممكن است ايجاد ناراحتى معده نمايد .
تانن از موادى است كه در مورد سرطانزايى آن بحثهاى له و عليه و متناقض مىشود . بعضى از كارشناسان در مورد سرطانزايى آن هشدار مىدهند ولى به هر حال اثر گياه انگور خرس در ايجاد سرطان هنوز قطعى و روشن نيست ولى چون اين بحث مطرح شده است شرط احتياط ايجاب مىكند اشخاصى كه مظنون به سرطان هستند از خوردن اين گياه خوددارى نمايند و يا اگر به دلايلى لازم است مصرف كنند با شير مخلوط و بخورند كه تانن آن خنثى شود .
در مورد مصرف اين گياه توصيه مراجع صاحبنظر اين است كه باستثناى كودكان زير دو سال و زنان باردار و مادران شيرده براى ساير اشخاص با رعايت ملاحظاتى كه در اين بخش ذكر شد ، در حد مجاز بىاشكال است ، به هر حال بايد زير نظر پزشك مصرف شود .