بزرگ كه بين رودهء كور و راست روده واقع است گفته مىشود كه بيشتر محل چسبيدن اين انگل است . ضمنا ليو معتقد است كه مقدار آلكالوئيدهاى دانه فوفل برحسب اينكه دانه تازه يا خشك باشد و همچنين برحسب مناطق مختلف كشت درخت متفاوت است . موزيك و شرام معتقدند كه طبق آنچه كه در مجلهء طبى چين شماره ماههاى مه - ژوئن سال 1951 درج شده است اين گياه دارويى بيشتر براى معالجهء انگلهاى رودهاى به كار مىرود .
براى تنقيه دانه فوفل در حدود 40 عدد دانهء فوفل را در 300 سانتىمتر مكعب آب به مدت نيم ساعت مىجوشانند تا مقدار آن به 120 سانتىمتر مكعب برسد و آن را خنك كرده و قبل از صبحانه ناشتا يك تنقيه روده اثنى عشرى بنمايند . كاملا براى كشتن و اخراج انگلها مؤثر است .
حكيم معروف ديگرى به نام
Hsih
توصيهاش اين است كه ابتدا به بيمار گرد تخم كدو داده شود و دو ساعت بعد جوشاندهء دانه فوفل و نيم ساعت بعد از آن يك خوراك سولفات منيزى به اين ترتيب 98 درصد عفونتهاى كرم كدو « 1 » معالجه مىشود . خواص ديگرى كه براى دانهء فوفل گفته مىشود عبارت است از :
دانه فوفل مقوى است به هاضمه كمك مىكند . قابض است . ضد مالاريا و تبهاى نوبهاى است . پاككننده چرك است . مردمك چشم را منقبض و كوچك « 2 » مىنمايد .
ضد سرفه است . قاعدهآور است و ترشح بزاق را افزايش مىدهد . از دانهء فوفل به عنوان جزئى از تركيب قرصهاى ضد اسهال و براى معالجه استسقا « 3 » و لومباگو و نزلههاى برونشيتى « 4 » استفاده مىشود و ضمنا براى رفع ناراحتىهاى ناشى از اختلال در سيستم ترشح ادرار نيز مفيد است . از پوست ميوهء فوفل براى معالجهء استسقا و آفتابزدگى و بيمارى برى - برى كه ناشى از كمبود ويتامين
B 1
است استفاده مىشود [ ايشى دويا ] . در هندوچين از دانهء فوفل به عنوان مليّن و مدّر استفاده مىشود [ پروت و هرير ] . در گينهء جديد غشاى نازك دانه فوفل را پس از گرم كردن بين انگشتان فشار داده و براى تسكين خارش به مواضع مىمالند . اسانس معطّرى كه از برگهاى درخت
هامش
( 1 ) .Taenia Saginata( 2 ) .Myotic( 3 ) .Edema( 4 ) .Bronchial catarrh