خلّر
به فارسى « خلّر » و در كتب مختلف فارسى و طب سنتى با نامهاى « جلبان » و سفيد آن « جلبان ابيض » و سياه آن « جلبان اسود » آورده شده است . به شيرازى « مشيؤ » گويند . در خراسان در بعضى مناطق « ملك » و در آذربايجان « كلول » و در افغانستان هم « كلول » ناماند . و به هندى كسارى گفته مىشود عطار در منطق الطير گفته است :
ملك عالم پيش او ملكى شود * نه فلك در بحر او فلكى شود
به فرانسوى
Gesse blanche
و
Pois de brebis
و
Pois carre
گفته مىشود . و به انگليسى
Chickling vetch
و
Grass pea
و
Bitter vetch
و
Mattar pea
گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء
Legumimosae
نام علمى آن
Lathyrus sativus L .
مىباشد
مشخصات
گياهى است علفى ، پيچكدار . برگهاى آن داراى 2 برگچه باريك دراز و نوكتيز است . گلهاى آن به رنگ سبز مايل به سفيد و يا مايل به زرد و يا مايل به قرمز است . ميوهء آن به شكل غلاف شبيه غلاف باقلا كه دانههاى خلّر در آن قرار دارد .
دانهها به ابعاد 12 - 7 * 9 - 5 ميلىمتر شبيه نخود صاف مىباشد .
اين گياه در هند در درّه پنجاب در اوتارپاراداش انتشار دارد . در ايران در فارس ، كرمان در كوه هراز - كوه نصر ، در مكران ، ايرانشهر ، اصفهان ، تهران ، خرّمآباد ،