قرار مىدادند .
شقايق سرخ از نظر طبيعت طبق نظر حكماى طب سنتى خيلى سرد و خشك است و تخم آن سياهرنگ و برگ و تخم آن از برگ و تخم خشخاش معمولى ( خشخاش ترياك ) قوىتر است و براى تسكين حرارت كبد و قطع سيلان رحم مفيد است .
دمكردهء ريشهء آن كه پس از دم كردن ، مقدار آب به نصف برسد براى سياتيك نافع است .
شقايق سرخ براى دماغ مضر است و از اين نظر بايد با رازيانه خورده شود . مقدار خوراك از تمام اعضاى گياه نصف مقدارى است كه در مورد خشخاش معمولى توصيه مىشود بنابراين مقدار خوراك از جرم اعضاى گياه شقايق سرخ در حدود 4 گرم و به صورت دمكرده در حدود 6 - 5 گرم و جوشاندهء آن 10 - 8 گرم از كپسول يا از گل آن است كه در صد گرم آب جوشيده شود . مدت دم كردن آن 10 - 6 ساعت مىباشد . مقدار خوراك از تخم آن 5 گرم است . در اكثر موارد از نظر خواص به جاى شقايق سرخ مىتوان از كاهوى برى استفاده كرد .
از جوشاندهء 8 - 7 كپسول اين گياه در هزار گرم آب نيز براى خواب بچهها استفاده مىشود ، 4 - 1 قاشق كوچك بسته به سن بچه شبها داده مىشود .
ممكن است از شربت گل شقايق سرخ نيز استفاده شود . براى اين كار 100 گرم گل شقايق سرخ را در 1500 گرم آب جوش به مدت 6 ساعت دم مىكنند و در حدود يك كيلوگرم شكر يا كمى بيشتر به آن اضافه مىنمايند و براى اشخاصى كه از نظر خوردن قند مسألهاى نداشته باشند ، مىتوان تجويز نمود .
گونههاى ديگر شقايق كه در ايران مىرويند و از نظر دارويى مورد توجه هستند عبارتاند از :
1 .
Papaver dubium L .
گياهى است يك ساله ، قسمت پايين ساقهء آن بدون كرك برگهاى آن با تقسيمها و بريدگىهاى عميق بهطورىكه آن را به صورت شانهاى درآورده و پوشيده از كرك ابريشمى ظريف است . گلبرگها به رنگ ارغوانى قرمز است . اين گياه در هندوستان در مناطق معتدل و سرد مانند كشمير مىرويد . در ايران در قزوين و در اطراف تهران ، در آذربايجان در اطراف تبريز و در غرب در دامنههاى كوه شازند و سيلاخور و در بلوچستان و در مرزهاى شرقى در حريرود ديده مىشود . واريتهاى از اين گياه در