شجرة الحرير
در كتب طب سنتى با نام « شجرة الحرير » آمده است . در ايران با نامهاى محلى شناخته مىشود . در گيلان « كتوس » و در رودسر ، رامسر و شهسوار « كتوسلو » و در مازندران « عسلما » گفته مىشود . به فرانسوى
Periploque
و انواع آن را
Periploque grec
( با گلهاى ارغوانى ) و
Periploque scammonee
( با گلهاى سفيد و بسيار معطر ) و
Periploque comestible
سيلان و به انگليسى
Silkvine
و
Syrian silk plant
ناميده مىشود . گياهى است از خانوادهء استبرق
Asclepiadaceae
نام علمى آن :
Periploca graeca L .
مىباشد .
مشخصات كلى
گياهى است به صورت درختچه ، صاف و بدون كرك و به شكل پيچك كه دور درختان نزديك خود مىپيچد . برگهاى آن متقابل ، گلها به صورت مجموعه در انتهاى شاخهء گلدهنده ظاهر مىشود و در انواع آن به رنگهاى ارغوانى و سفيد است . اين گياه در اروپا ، برخى مناطق آسيا و در ايران مىرويد . در ايران در گرگان ، راميان ، بندر گز و در مازندران در شرق چالوس ، در نوشهر و رامسر و در كجور نزديكى دشت نظير و در درهء چالوس و در گيلان در 20 كيلومترى جنوب شرقى هشتپر ، لاهيجان و هرزويل ديده مىشود .
گونهء ديگرى از اين گياه در مناطق جنوبى ايران مىرويد در تيس با نامهاى محلى