براى معالجهء سيفيليس استفاده مىشود و در دوز كم يعنى با مصرف مقدار جزئى به عنوان تونيك و نيرودهنده و معرق تجويز مىشود [ كروست و پتلو ، پتلو و فوكود ] .
در فرانسه به پوست ريشهء اين گياه كه از آن به عنوان نيرودهنده و معرق استفاده مىشود ،
Ecorce de racin de mudar
گويند .
در مالايا از شيرابهء آن چند قطره براى تسكين درد دندان در محل درد ريخته مىشود و از جوشاندهء برگ و گل آن به عنوان مقوى خورده مىشود [ بركيل و هانيف ] .
در اندونزى مانند مالايا از شيرابهء گياه براى تسكين درد دندان و با ماليدن روى جوشها براى فروكش كردن جوش و به هم آمدن تركهاى پا و كاهش ورم و بيرون آوردن خار از پوست و به عنوان روغن ماليدنى در موارد روماتيسم كاربرد دارد [ واناستىنيس - كروزمان و هين ] .
و اما در كتب طب سنتى ايرانى ، عشر طبق نظر حكماى طب سنتى از نظر طبيعت برگ و شاخههاى آن خيلى گرم و خشك است . در مورد خواص آن آمده است ، اگر برگ آن را در روغن زيتون بپزند ماليدن اين روغن براى فلج و تشنج و خواب رفتن اعضا و بىحسى عضوها نافع است و گرد برگ خشك آن براى جلوگيرى از توسعهء زخمهاى بد و خورنده و رفع چرك و خشك كردن آن و از بين بردن گوشت زائد مفيد است .
بايد توجه شود كه جميع اعضاى اين درخت بخصوص شيرابهء آن سمى است و بويژه براى گرممزاجها بسيار مضر مىباشد . پوست را زخم مىكند . بعضى از گونههاى عشر به قدرى سمى است كه حتى گفتهاند خوابيدن در سايهء آن هم خطرناك است .
يكى از انواع اين درختچه ، برگ آن شبيه درخت گز و گل آن سفيد و ميوهء آن در ابعاد نخود و رنگ ميوه قرمز است . از اين درخت نوعى مادهء شيرين سكرآور مىگيرند كه خيلى سمى است و 10 گرم آن قاتل انسان است . اين ماده كه شيرابهء گياه است شب از گياه خارج شده و در مجاورت هوا منجمد مىگردد و به شكل قطعات نمك به رنگ سفيد يا خاكسترى يا سياه درمىآيد . طعم آن ابتدا شيرين است و سپس گس مىشود و براى آسم ، تنگى نفس ، سرفه و استسقا آن را با شير شتر مخلوط كرده و به مقدار خيلى محدود و كم مىخورند . طبق نظر عدهاى از محققان احتمالا مغافير نوعى از اين دارو مىباشد . در روزگاران كهن از شيرابهء اين گياه مايعى به نام سكر العشر تهيه مىكردهاند كه معمولا در خزاين اربابان زور و ديكتاتورها براى مسموم كردن