ميخك بومى جزاير ملوكى و شرق اندونزى و اقيانوسيه است ولى امروز در ساير مناطق نيز براى زيبايى درختچه و گلهايش پرورش داده مىشود . در ايران نيز به عنوان گياه زينتى و زيباى گلخانهاى در گلخانه و يا در اطاقها كه از سرما محفوظ باشد پرورش داده مىشود .
در اسناد و مدارك طب سنتى مشرق زمين اولين نشانههاى شناخت درخت ميخك به دوران امپراتورى
Han
در چين برمىخورد ( سه قرن قبل از ميلاد مسيح ) و با نام « ادويهء زبان جوجه » نام برده شده است . و بعد از ميلاد در اروپا به صورت يك گياه شناخته شده بوده است . در تاريخ آمده است كه امپراتور كنستانتين ضمن هدايايى كه براى
St . silvester
اسقف اعظم كليساى رم در تاريخ 335 - 314 پس از ميلاد فرستاده است ، چندين كشتى نقره و طلا و ادويهء مختلف از جمله 70 كيلوگرم ميخك بوده است .
تكثير درخت ميخك از طريق كشت بذر آن در خزانه صورت مىگيرد و 6 - 4 هفته طول مىكشد كه جوانه بزند . نهالهاى ميخك را معمولا در دو سالگى به بيرون در هواى آزاد منتقل مىكنند و فواصل درختچهها 6 * 6 متر گرفته مىشود . اولين محصول ميخك در 8 - 6 سالگى برداشت مىشود و محصول درختچه مرتبا تا 25 - 20 سالگى افزوده مىشود تا وقتى كه بهطور متوسط از هر درخت در حدود 4 كيلوگرم ميخك خشك به دست آيد .
درخت ميخك در خاكهاى عميق با زهكش خوب مناطق حاره در ارتفاعات 900 - 700 متر از سطح دريا خوب رشد مىكند و بايد در محلى كاشته شود كه از باد محفوظ باشد و متوسط بارندگى منطقه از 2500 ميلىمتر در سال كمتر نباشد . وقتى كه شكوفهها به رنگ صورتى و به طول حدود 5 / 1 سانتىمتر شدند چيده مىشوند .
در مناطق مساعد معمولا دو محصول در سال برداشت مىشود .
تركيبات شيميايى
از نظر تركيبات شيميايى ميخك داراى مقدار قابل ملاحظهاى اسانس روغنى فرّار است . مقدار اسانس كه از طريق تقطير گرفته مىشود از غنچههاى ميخك در حدود 16 درصد و از ساقههاى درخت ميخك 6 - 4 درصد و از برگهاى درخت ميخك در حدود 2 درصد مىباشد .
اسانس ميخك در صنعت عطرسازى و براى معطر كردن صابونها و در تهيهء خمير