انواع پرورشى گيلاس را به فرانسوى
Bigarreau
و
Guigne
و درخت آن را
Bigarreautier
و
Guignier
و به انگليسى
Cherry tree
مىنامند .
اين درخت در اروپا و آسيا انتشار دارد . در ايران در سرتاسر جنگلهاى شمال از طوالش تا گرگان بهطور خودرو مىرويد . نامهاى محلى آن در آستارا « گيلاس » ، در نور و كجور « الوكك ، آلوكك و هلىكك » ، در مازندران « سياههلى » ، در شيرگاه « هلار » ، در گرگان « آلىكك » ، در طوالش « گيلهبند » ، در شهسوار « هلدانه » و در كتب قديم با نام كرزبرّى آمده است .
مشخصات گيلاس
درختى است بزرگ كه بلندى آن تا 20 متر مىرسد ، پوست تنهء درخت تيره ، پوست شاخههاى جوان آن صاف سبز و سپس قهوهاى و سرخ براق مىشود . برگها تخممرغى با نوك كشيده ، با دندانههاى ارهاى . گلها سفيد ، ميوهء آن شفت كروى كوچك به قطر يك سانتىمتر كمى سرخ يا سياه براق ، مزهء آن ترش و شيرين ، هستهء آن تخممرغى است .
شاخهء گلدار گيلاس