درشت منفرد بدون پايه و ميوهء آن گرد و كروى و گاهى گلابىشكل و قهوهاىرنگ است . روى پوست ميوه كركهاى نمدى مخملى و عدسكهاى سفيد ديده مىشود . ابعاد ميوه در حد گيلاس تا گردو مىباشد . چوب آن سخت و به رنگ حنايى روشن است .
از چوب آن روستاييان عصا و داس و چوبدستى درست مىكنند . چوبدستى پرگره درويشان معمولا از چوب ازگيل تهيه مىشود .
ازگيل در تمام جنگلهاى شمال ايران از ارسباران تا گلىداغ و چناران از بجنورد و در تمام ارتفاعات سواحل دريا تا ارتفاعات بالاى جنگل انتشار دارد . در دامنههاى جنوبى البرز در درهء كرج و مناطق استپى نيز ديده مىشود .
در مناطق خشك براى تكثير ازگيل از پيوند آن روى پايهء زالزالك يا وليك « 1 » استفاده مىشود . گاهى نيز در خاكهاى غنى و قوى مىتوان ازگيل را روى پايهء گلابى پيوند زد ( البته بندرت ) و در زمينهايى كه خاك زيرين آن مرطوب است ، روى پايهء به پيوند مىزنند . نوع پيوند شكمى است كه در تابستان انجام مىشود .
ازگيل شاخه ميوهدار
ازگيل شاخه گلدار
هامش
( 1 ) .Aubepine blanche