آهن 7 / 8 ميلىگرم ، سديم 80 ميلىگرم ، پتاسيم 230 ميلىگرم ، ميلىگرم .
در هريك صد گرم دانهء جو خام مواد زير وجود دارد :
آب حدود 11 درصد ، پروتئين 8 درصد ، مواد چرب 1 درصد ، هيدراتهاى كربن ( قسمت عمده نشاسته ) 78 درصد ، خاكستر 9 / 0 درصد ، كلسيم 16 ميلىگرم ، فسفر 189 ميلىگرم ، آهن 2 ميلىگرم ، سديم 3 ميلىگرم ، پتاسيم 160 ميلىگرم ، تيامين 12 / 0 ميلىگرم ، رايبوفلاوين 05 / 0 ميلىگرم ، و نياسين 3 ميلىگرم ، ويتامين
C
( صفر ) .
خواص - كاربرد
جو بهطور كلى در طب سنتى به سه صورت مختلف استعمال مىشود . 1 . جو درست كه دانه با سبوس روى آن باشد و فقط دنبالهء آن را كنده باشند ؛ 2 . جو مقشر يا پوست گرفته كه عملا قسمتى از پوست آن گرفته شده است ؛ 3 . جو سفيدكرده كه تمام پوست و سبوس آن را گرفته و به صورت جو سفيد درآمده باشد كه در اصطلاح به آن جو مرواريدى مىگويند . جو درست معمولا براى تهيه غرغرهها به كار مىرود و در ساير موارد از جو مقشر يا جو كاملا سفيدشده استفاده مىشود .
مالت جو كمك به هضم غذا مىكند و مغذى است و سينه را نرم مىكند و براى سقط جنين به كار مىرود . [ هاو ] . در چين قديم جوانههاى جو را در موارد سقط جنين به كار مىبردند و به عنوان سقطكنندهء جنين مىخوردند و به علاوه از آن به عنوان دارو براى ناراحتىهاى بعد از زايمان استفاده مىكردند [ استوارت ] . و براى معالجه سوءهاضمه تجويز مىشده است . خوردن دانهء جو تشنگى را فرومىنشاند . تب را بر طرف مىكند و به عنوان مقوى و تونيك عمل مىكند و مالت در هضم غذاهاى نشاستهاى خيلى كمك مىكند و براى كاهش ترشح شير كاربرد دارد .
جو از نظر طبيعت طبق نظر حكماى طب سنتى سرد و خشك است و مواد مغذى آن از گندم كمتر است ولى قابض و خشككننده است . غليان صفرا و خون را تسكين مىدهد ، عطش را فرومىنشاند و حدت تبهاى گرم و تبهاى سل را تقليل مىدهد . مضر مثانه است از اين نظر بايد با روغن و انيسون خورده شود .
اگر جو مقشر را بپزند به حدى كه جوها شكفته و خوب پخته شود ولى آن را نمالند و آن را صاف كرده و سردش نمايند ماء الشعير به دست مىآيد . ماء الشعير سرد و تر