مقامات بالايى دست يابد .
كسى كه شنوايى خود را قبل از تكلم از دست داده باشد ، قادر به تكلم نخواهد بود . به اين جهت است كه آيات قرآنى علم را ابتدا با شنوايى و سپس با بينايى مرتبط مىدانند . خداوند در آيهى 78 سورهى مباركهى « نحل » مىفرمايند :
وَ اللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ لا تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
يعنى : « خداوند شما را از شكمهاى مادرانتان در حالى بيرون آورد كه چيزى نمىدانستيد و به شما گوش و چشم و قلب عطا كرد اميد است كه شكرگزار باشيد . » با اندكى دقت مىتوان دريافت كه بيشترين حجم از اطلاعات و آگاهىها و علوم را از محيط زندگى ، توسط گوش مىتوان به دست آورد و در اينجاست كه سر تقدم گوش بر چشم در آيهى 78 سورهى نحل بر ايشان آشكار مىشود . انسانى كه از شكم مادر خارج مىشود در حالى كه نسبت به هيچچيز علمى ندارد و به ترتيب اهميت ، ابزار كسب علم ، يعنى گوش و چشم به او عطا مىشود .
براى فهم درست نكتهى اخير ، كافى است شما نظرى به دوروبر خود بياندازيد . به سادگى درخواهيد يافت كه عمدهترين وسيلهى ارتباطى مردم جهان ، همين گوش است . استفاده از راديو ، تلويزيون و سينما و غيره ، بدون گوش تقريبا محال است . گفتگوهاى تلفنى با اقصى نقاط عالم و ساير انواع ارتباطات مربوط به حس شنوايى ، ما را متقاعد مىسازد كه گوش ، اهميتش به مراتب بالاتر از چشم است . به علاوه چشم ، ابعاد محدودى از اطراف انسان را قابل ادراك مىكند در حالى كه با گوش مىتوان با دورترين نقاط عالم هم ارتباط برقرار كرد .