ايران نيز در مناطق جنوب و بلوچستان مىرويد . چوب اين درخت خالدار و گلهاى آن زرد و شبيه به گل ياسمن و ميوه آن سياه مايل به قرمز و دراز حدود سى سانتيمتر و در داخل ميوه پردههاى چوبى موجود است كه روى اين پردهها يك ماده سياه چسبنده صمغ مانند وجود دارد كه همان ماده اصلى داروئى است و دانه ميوه نيز در بين اين پردههاى چوبى قرار دارد بهترين نوع فلوس آن است كه خوب رسيده و سياه رنگ شده باشد . در هنگام مصرف ميوه را شكسته و صمغ آن را از بين پردههاى چوبى جدا كرده و در آب گرم حل كرده به تنهائى و يا با روغن بادام شيرين صبح ناشتا مىخورند و چون مسهلى است قوى در آن روز كه فلوس خورده مىشود بايد برنامه غذائى مسهل خورنده منظور باشد مثلا در آن روز نبايد نان بخورد و غذا كته نرم باشد و از چيزهايى كه شكم را مىبندد پرهيز كنند مانند چائى و قهوه . طبيعت آن سرد و تر است در اكثر امراض گرممزاج و يا صفراوى مىتوان از اين مسهل استفاده نمود مقدار خوراك از صمغ آن چهار مثقال است و اگر كمتر مصرف شود خاصيت ملين خواهد داشت . فلوس اضافه بر خاصيت مسهلى داروئى است ملين سينه و دفعكننده فضولات و رطوبات زيادى اطراف اعصاب از بين برنده ورمهاى گرم دهان و حلق و احشاء و چنانچه با تمبر هندى مصرف شود مسهل صفرا خواهد بود . براى مداواى ورم امعاء مىتوان نصف مقدار معمول فلوس را با آب كاسنى و لعاب ميوه ختمى و مقدارى به دانه و روغن بادام شيرين به مدت چند روز يك روز در ميان خورد و چند بار تكرار نمود و دستور غذائى براى اينگونه افراد پس از ثابت شدن ورم رودهها و امعاء درصورتىكه ورم تازه باشد چون مزاج آن گرم است بايد دواها و غذاهاى سرد مزاج همراه با داروى فوق مصرف شود ولى اگر ورم كهنه شود و مثلا دو سه ماه مانده باشد مزاجش سرد است و هر دو نوع غذاهاى گرممزاج و سرد مزاج را همراه با داروى فوق تواما مىخورند .
گياهان دارويى و نحوه كاربرد آنها براى بيماريهاى مختلف در طب سنتى ( فارسى ) — صفحة 174
مساهمون: سيد مهدى خسروى
ص١٧٤