عدس
گياهى است علفى و يك ساله و به منظور استفاده از دانه آن پرورش داده مىشود دانه عدس از نوع حبوبات بوده و همراه با اغذيه مصرف مىشود . طبيعت آن معتدل و داراى مقدار كافى مواد پروتينى و گلوسيد و چربى و مقدارى املاح كانى و آلى و ويتامين است .
چنانچه عدس سوخته را بر پاى پلكى كه به استرخاء ( سستى ) مبتلا شده بگذارند حالت سستى و استرخاء را بر طرف مىنمايد - اگر با عدس سوخته شده دندانها را بشويند - دندانها را سفيد مىكند و جرم دندان را مالش آن بدندان از بين مىبرد - آب طبخ شده عدس براى امراض سينه مانند سرفه و سينهدرد مفيد است - كسانى كه غذا در معده آنان مانده و فاسد شده و از معده خوب نمىگذرد تعداد سى عدد عدس پوست گرفته را ببلعند مواد فاسد شده را از معده خارج مىكند - غرغره آب طبخ شده عدس با رب شاهتوت و سماق در معالجه مرض خناق ( ديفترى ) مفيد مىباشد .
اما خوردن عدس به مقدار زياد صلاح نيست چون عدس غذائى است دير هضم و نفّاخ و قابض و سرعت جريان خون را كم و خاصيت ارتجاعى ديواره مويرگها را نيز كم مىنمايد . و از اين جهت افرادى كه يبوست يا نفخ شكم و يا نارسائى عروق قلبى مبتلا هستند بهتر است از مصرف زياد آن اجتناب نمايند و بخصوص هنگامى كه با غذاهاى سرخ كرده و يا با ماهى خورده مىشود دير هضمتر مىگردد و در زنان چنانچه خون عادت ماهانه از حالت طبيعى بيشتر باشد براى قطع آن اگر مقدارى عدس پوست گرفته را در مقدارى سركه پخته و ميل كنند خون عادت قطع مىگردد . امّا داروى قطع خونريزى زيادتر از حالت طبيعى در بحث جوزبوّا شرح داده شده است .