در روش دوم يعنى تلقيح خارجى عمل بارور شدن و يا پرورش نطفه در محيطى خارج از رحم شبيه لولههاى آزمايشگاهى و امثال آن انجام مىشود . گرفتن نطفه زن و شوهر و بارور نمودن آنها در خارج از رحم و بازگرداندن آن به بطن زن جايز است . در اين روش گاهى تمام يا بخشى از دوران جنينى كودك خارج از رحم بهطور غير طبيعى جريان مىيابد . هرگاه به لحاظ عدم آمادگى رحم زوجه جهت پرورش نطفه بارور شده ، جنين از نعمت پرورش در رحم مادر محروم گردد و به ناچار نطفه مزبور در محيطى خارج از رحم پرورش يابد ، در اين حالت اگر مرحله بارورى به روش طبيعى انجام گيرد و زوجين مقاربت از طريق مقاربت نطفه را بارور نموده و سپس به دلايل مذكور جنين از رحم خارج و در محيطهاى آزمايشگاهى و مشابه آن پرورش يابد ، گرفتن نطفه زن و شوهر و مخلوط نمودن آنها در خارج از رحم و گذاشتن آن در درون دستگاه پرورش جنين جايز است و بچهاى كه از اين راه به دست مىآيد ( بچه آزمايشگاهى ) به صاحبان آن نطفه تعلق دارد نيز امكان الحاق نسب طفل به زوجين قوىتر و مشروعيت اين اقدام يقينىتر است . محققين و فقها هم در اين فرض نظر مخالفى ابراز ننمودهاند بهويژه كه كمتر اتفاق مىافتد زوجين بدون ضرورت و اضطرار مبادرت به چنين اقدامى نمايد .
پيشنهادها : در حقوق اسلام اصل آزادى انسانها در روابط اجتماعى و زناشويى و حق فرزنددار شدن به هدف بقاى نسل از طرقى كه صراحتا ممنوع نگرديده بر ساير اصول و قواعد حاكميت داشته و تا زمانى كه منع صريحى وجود ندارد تمسك به آن مجاز است . نكته اى كه همه فقها بر آن وحدت نظر دارند اينكه در جريان بارورى نطفه به روشهاى مصنوعى ارتكاب اعمالى خلاف ضوابط عفاف مجاز نبوده و مشروعيت هدف ، وسيله نامشروع را موجه نمىسازد .
قرآن و طب ( مجموعه مقالات ) ( فارسى ) — صفحة 484
مساهمون: بنياد پژوهشهاى قرآنى حوزه و دانشگاه
ص٤٨٤