نموده باشد و يا بالعكس ممكن است فردى كه در حال بيمارى مىميرد خداوند متعال مرگ را براى او آسان نموده باشد .
از مجموع مطالب فوق مىتوان چنين نتيجهگيرى كرد ، كه از ديدگاه اسلام اتانازى ، قتل نفس محسوب و مشمول ادله حرمت قتل مىباشد و وجود درد و بيمارى مجوزى براى انجام اين عمل نيست و حتى خود بيمارى و رنج براى انسان مومن مىتواند آزمونى از جانب پروردگار باشد كه اسباب تزكيه و تهذيب نفس او را فراهم آورد پس اتانازى و خودكشى مغاير با هدف از خلقت انسان و جايگاه با عظمت او در اين جهان مىباشد .
استفتائات از فقها در خصوص اتانازى : آنچه تاكنون راجع به ديدگاه اسلام در خصوص اتانازى ذكر كرديم مباحثى بود كه با توجه عمومات و اطلاقات ادله حرمت با توجه به آيات و روايات استنباط شده است . لكن مطرح شدن بحثهايى چون درد و رنج بيمار ، رضايت او و بيمارى درمانناپذير شبهههايى را در برخى از اذهان ايجاد نموده كه اين موارد مىتواند استثنايى بر حرمت قتل وارد نمايد . بر اين اساس براى پاسخ به اين شبهات لازم است با نظرات فقهاى اسلام در رابطه با اتانازى آشنا شويم .
1 - نظر آيت اللّه گلپايگانى :
سؤال : گاهى بعضى محتضرها را به جهت تعجيل در راحت شدن ، مورد مهلك تزريق مىكنند ؛ آيا اين عمل جايز است يا نه ؟ و در صورت عدم جواز ( عاملين اين كار ) شريك در خون او و مورد ديه و قتل نفس و . . . خواهند بود يا نه ؟
جواب : عمل مذكور جايز نيست و با استناد موت به آن عمل عامل قاتل محسوب و حكم را در احكام ديه مراجعه نمائيد ( 10 ) .
2 - آيت اللّه موسوى اردبيلى :
سؤال : شخصى از بيمارى لاعلاج رنج مىبرد و مرگ او هم مشخص نيست و ادراك و حركت و نطق اختيارى هم دارد ؛ يعنى داراى حيات مستقره است ؛ ولى از شدت رنج و درد از پزشكى مىخواهد كه به هر وسيله ممكن ( استفاده از مواد كشنده و . . . ) به حيات او