در نوعى كه دهانه فرج كاملًا مسدود است و خون طمث نمىتواند خارج شود ، به دليل عدم وجود منفذ در غشايى كه بر دهانه آن واقع شده است ، خون در بدن پخش شده و باعث امراض مختلف مىگردد . گاه در نوع شديد آن ، امتلاى رحم ديده مىشود و در اثر آن ، احتقان روح و حرارت غريزى صورت مىگيرد و موجب سياهى و كبودى و گاه هلاكت زن مىگردد . « 1 »
علائم
1 . در صورتى كه منفذ موجود باشد ، درد شديد هنگام حيض مشاهده مىشود .
2 . ورم عانه ( در نوعى كه امكان خروج دم طمث نباشد ) .
علاج
- دستكارى ( جراحى ) . « 2 » غشا يا گوشت زائد را به وسيله جراحى بايد برداشت . اگر رتق به دليل التحام در فم رحم بود ، با آلتى كه با آن بواسير قطع مىشود ، يا به مبضعى عريض كه مثل ميل باشد ، آن قسمت را بشكافند . اگر سبب او انبات ( رويش ) گوشت بود ، بايد گوشت زايد را به صناره بگيرند و به مبضع ببرند .
- پس از دستكارى ، استعمال ادويهاى كه از چسبندگى مجدد جلوگيرى نمايد مناسب است . پس از جراحى و قطع قسمت زائد قالب مجوف ذو ثُقَب « 3 » كه سوراخهاى آن براى بيرون آمدن فضله و ريح از طريق آن راهها مىباشد ، در صوف ( پشم ) پيچيده و به مرهم مانع التحام ( پمادى كه باعث چسبندگى نشود ) آلوده و در آن قسمت قرار دهند . اين قالب تا زمانى كه جراحت بهتر شود و اطمينان به ترميم قرحه پيدا شود در آنجا بماند و سپس خارج گردد . « 4 »
هامش
( 1 ) . طب الاكبرى ، ج 2 ، رويه 85 ؛ شرح اسباب باب امراض رحم .
( 2 ) . بوعلى راه علاج اين بيمارى را منحصر در جراحى دانسته است .
( 3 ) . ذو ثُقَب : داراى سوراخهاى ريز .
( 4 ) . طب اكبرى ، ج 2 ، رويه 91 .