لغت معمولا به حيوانى گفته مىشود كه خودبهخود بميرد ، بنابراين موارد فوق احتمالا در مفهوم لغوى ميته داخل نيست و لذا نيازمند بيان است . « 1 »
روايات
در كلام اهل بيت عليهم السّلام علاوه بر آثار روحى ، ضررهاى جسمى و بهداشتى مردارخورى نيز مورد اشاره واقع شده است . امام صادق عليه السّلام در پاسخ مفضل بن عمر درباره حكمت تحريم مردار مىفرمايند :
« اما الميته فانه لا يدمنها احد الاضعف بدنه ، و نحل جسمه و وهنت قوته و انقطع نسله و لا يموت آكل المتيه الافجأة » « 2 »
« كسى كه به خوردن گوشت مردار ادامه نمىدهد مگر اينكه بدنش ضعيف شده و توانش از بين مىرود و نسلش منقطع گرديده و باعث مرگ ناگهانى ( سكته ) مىگردد . »
در حديث ديگرى از آن حضرت عليه السّلام آمده است :
« مردار تحريم شد تا فرق باشد بين مردار و آنچه خدا بر او خوانده مىشود ، چون خون از بدن مردار بيرون نرفته و در بدنش برگشته و منجمد مىشود ، پس گوشتش سنگين و ناگوار است ، زيرا گوشتش با خونش خورده مىشود . » « 3 »
علامه مجلسى در توضيح اين روايت مىفرمايند : مردار شدن و حرام بودنش دو سبب دارد . يكى رعايت نشدن اصل ذبح و ديگرى رعايت نشدن شرايط ذبح كه در صورت اول حكمت معنوى و در صورت دوم ضرر جسمى مد نظر بوده است . « 4 »
هامش
( 1 ) . ر . ك همان ، ج 4 ، ص 260
( 2 ) . وسائل الشيعه ، پيشين ، ج 24 ، ص 100
( 3 ) . بحار الانوار ، پيشين ، ج 10 ، ص 181
( 4 ) . همان ، ص 193