كند و كتاب و حكمت بياموزد ، و آنچه را نمىدانستيد ، به شما ياد دهد . )
4 -
رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
« 1 » ( پروردگارا ! در ميان آنها پيامبرى از خودشان برانگيز ! تا آيات تو را بر آنان بخواند ، و آنها را كتاب و حكمت بياموزد و پاكيزه كند ، زيرا تو توانا و حكيمى ( و بر اين كار قادرى ) !
5 -
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها * وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها
« 2 » ( هركس نفس خود را پاك و تزكيه كرد ، رستگار شد - و آنكس كه نفس خويش را با معصيت و گناه آلوده ساخت ، نوميد و محروم گشت ! )
قرآن پس از ذكر طولانىترين سوگندها كه مجموعهاى از يازده سوگند مهم به خالق و مخلوق و زمين و آسمان و ماه و خورشيد و نفوس انسانى است ، مىگويد : « آنكس كه نفس خويش را تزكيه كند رستگار شده ، و آنكس كه آن را آلوده سازد مايوس و نااميد گشته است !
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها * وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها » .
اين تاكيدهاى پىدرپى و بىنظير دليل روشنى است بر اهميتى كه قرآن مجيد براى پرورش اخلاق و تزكيه نفوس قائل است ، و گويى همه ارزشها را در اين ارزش بزرگ خلاصه مىكند ، و فلاح و رستگارى و نجات را در آن مىشمرد .
6 -
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى * وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى
« 3 » ( به يقين كسى كه پاكى جست و خود را تزكيه كرد ) رستگار شد - و ( آن كس ) نام پروردگارش را ياد كرد ، سپس نماز خواند ! ) نكته جالب و قابل توجه ، اينكه « تزكيه اخلاق » در آن مقدم بر نماز و ياد خدا ذكر شده
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) ، آيه 129
( 2 ) . شمس ( 91 ) ، آيات 9 و 10
( 3 ) . اعلى ( 87 ) ، آيات 14 و 15