و در خدمت سلامت محيط زيست به كار بندد و مدبرانه در آن تصرف كند و رمز و راز بقاى خود و عوامل اساسى محيط زيست را در استفادهى بهينه و عاقلانه از « آب » رقم بزند .
آب رحمت فراگير الهى است ؛ عامل سرسبزى ، شادابى ، نشاط و بركت و روحنوازى .
آب در چشمانداز انسان شورانگيز و دلپذير است .
مراجعه به روايات و بررسى آنها در زمينه بهداشت آب ، گوياى اين واقعيت است كه هيچ دستور بهداشتى در اسلام فراموش نشده است .
مولاى متقيان امام على عليه السّلام هنگام نگاه به آب فرمود :
( الحمد للّه الذى جعل الماء طهورا و لم يجعله نجسا ) « 1 » يعنى : « سپاس خداى را كه آب را پاكيزه قرار داد و نه نجس »
همچنين مىفرمايند :
( خلق اللّه الماء طهورا لا ينجسه بشىء الا ما غير لونه أو طعمه او ريحه ) « 2 » يعنى : « خداوند آب را پاك آفريد و نجس نمىشود مگر زمانى كه رنگ و بو و مزه آن تغيير كند » .
در اين حديث مستقيما به كيفيتهاى فيزيكى آب اشاره شده است .
در فقه اسلامى آلوده كردن آب به نجاسات منع شده چنانكه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از تخليه فضولات در آب نهى فرمود :
( نهى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ان يتغوط على شفير بشىء ماء يستعذب منها ) « 3 »
همچنين در كتاب الطهاره علامه آمده : « ادرار كردن در خانههاى خزندگان و در آب ،
هامش
( 1 ) . حر عاملى ، وسايل الشيعه ، ص 106 .
( 2 ) . همان ، ص 109 .
( 3 ) . عبد الكريم بىآزار شيرازى ، رساله نوين فقهى پزشكى ، ص 26 .