شخص بىايمان ، به مراتب باارزشتر بوده ، بلكه با او قابل قياس نيست . اين همان مطلبى است كه خداوند متعال آن را در قرآن مطرح نموده و مىفرمايد :
إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ ؛
گرامىترين شما در نزد خدا ، آن كسى است كه باتقواتر باشد . "
اما با اين فرض كه دو نفر باايمان وجود داشته باشند و از نظر درجه ايمان و تقوا نيز يكسان باشند ، شخص باايمانى كه قوى است ، يك نوع فضيلت نسبت به ديگرى دارد ، به خصوص اگر اين قوّت را با زحمت و تلاش و ورزش كسب كرده باشد . همچنين اگر يك نفر باايمان را در دو حالت " قوى " و " ضعيف " فرض كنيم ، بدون ترديد ، همه حكم خواهند كرد كه چنانچه قوى باشد ، بهتر است تا اينكه ضعيف باشد . انسان قوى و سالم بهتر مىتواند به بندگان خدا رسيدگى كند ، بهتر مىتواند فكر كند .
طالوت و نيروى جسمانى
از جمله مواردى كه نيرومندى جسمانى به عنوان يك مزيت و امتياز در قرآن ذكر شده ، داستان طالوت و قوم بنى اسرائيل است . از آنجا كه طالوت مردى كشاورز بوده و توانايى مالى چندانى نداشت ، اشراف با انتخاب وى مخالفت نمودند : او نه ثروت و قدرت مالى دارد و نه موقعيت اجتماعى و خانوادگى ، زيرا از خاندان نبوت و پيامبرى نبوده و از خاندان پادشاهى نيز نيست . اشموئيل در پاسخ گفت :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ
« 1 » خداوند او را بر شما برگزيده و علم و [ قدرت ] جسم او را وسعت بخشيده است . "
چنانكه ملاحظه مىشود ، اشموئيل پيامبر دو خصلت " گسترش علمى و توانايى جسمى " را بر دو خصوصيت ديگر ، يعنى قدرت مالى و افتخارات نژادى و نسبى ، فضيلت و
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) ، آيه 247