فصل 120 [ سفارشها و فرمايشات امام صادق ع به شيعيان ]
در حديث و حكايات از شيخ . خبر داد مرا شيخ مفيد ابو عبد اللَّه - ادام اللَّه عزّه - گفت خبر داد مرا ابو الحسن احمد بن محمد بن الحسن بن الوليد ، از پدر خود ، از سعد بن عبد اللَّه ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از يونس بن عبد الرحمن ، از بعض اصحاب خود ، از خيثمه ، از ابو عبد اللَّه جعفر بن محمد عليه السّلام گفت : داخل شدم به خدمت آن حضرت عليه السّلام كه وداع كنم او را عليه السّلام و من اراده سفر داشتم به جانب مدينه .
پس آن حضرت عليه السّلام فرمود :
« ابلغ موالينا السّلام و اوصهم بتقوى اللَّه و العمل الصّالح ، و أن يعود صحيحهم مريضهم و ليعد غنيّهم على فقيرهم ، و ان يشهد حيّهم جنازة ميّتهم ، و ان يتلاقوا في بيوتهم . و ان يتفاوضوا علم الدّين فانّ في ذلك حياة لامرنا . رحم اللَّه عبدا احيى امرنا و اعلمهم يا خيثمة انّه لا يغني عنهم من اللَّه شيئا الّا العمل الصّالح فانّ ولايتنا لا تنال الّا بالورع . و انّ اشدّ النّاس عذابا يوم القيامة من وصف عدلا ثمّ خالفه الى غيره »
« 1 » ؛ يعنى برسان دوستان ما را سلام و وصيت كن ايشان را به پرهيزكارى خداى تعالى و به عمل نيكو و اينكه عيادت كند صحيح ايشان مريض ايشان را ، غنى ايشان فقير ايشان را و اينكه حاضر شود زندهء ايشان جنازه مرده ايشان را و اينكه با يك ديگر ملاقات كنند در خانههاى خودشان و اينكه از يك ديگر فراگيرند علم دين را . به درستى كه در اينكه گفتم حيات كار ماست . رحم كند اللَّه تعالى بندهاى را كه او زنده گرداند كار ما را و بياموزد ايشان را اى خيثمه كه دفع نمىكند از ايشان از جانب خدا هيچ چيز را مگر عمل صالح پس به درستى كه دوستى ما رسيده نمىشود مگر به پرهيزكارى . و به درستى كه سختترين مردمان به حسب عذاب در روز قيامت آن كسى است كه نصيحتى كند كسى را بعد از آن خود مخالفت كند
هامش
( 1 ) . « الكافى كلينى » 2 / 175 - 176