رسول اللَّه ، وصيت كن مرا . پس امام حسين عليه السّلام به آن مرد فرمود :
« لا يفقدك اللَّه حيث أمرك و لا يراك حيث نهاك » ؛
يعنى نيابندهء تو نباشد خداى تعالى در هر جا كه امر كرده تو را به آنجا و نبيند خداى تعالى تو را در جايى كه نهى فرموده تو را از آنجا .
پس آن مرد گفت كه زياد كن از براى من وصيت را . آن حضرت عليه السّلام فرمود كه نمىيابم زياده بر اين گفته كه فرمود حضرت باقر عليه السّلام :
« ما انعم اللَّه على عبد نعمة فشكرها بقلبه الّا استوجب المزيد بها قبل ان يظهر شكره على لسانه »
؛ يعنى انعام نمىكند اللَّه تعالى بر بنده نعمتى را كه شكر كند آن بنده نعمت را به دل خود مگر اينكه مستوجب گردد زيادتى را در آن نعمت پيش از آنكه ظاهر گردد شكر آن نعمت بر زبان آن بنده .
گفت كه فرمود ابو عبد اللَّه عليه السّلام در ادبى كه اصحاب خود را مىفرمود اين را :
« من قصرت يده بالمكافاة فليطل لسانه بشكر »
؛ يعنى هر كه كوتاه باشد دست او به مكافات ، پس بايد كه دراز باشد زبان او به شكر .
و گفت او عليه السّلام :
« من حقّ الشّكر للَّه تعالى ان يشكر من أجرى تلك النّعمة على يده »
؛ يعنى از حق شكر است مر اللَّه تعالى را اينكه كسى شكر گويد آن كسى را كه جارى گردانيده است اللَّه تعالى آن نعمت را بر دست او به اين كس .
فرمود كه گفت سلمان رحمه اللَّه كه وصيت كرد مرا دوست من رسول صلّى اللَّه عليه و آله به هفت چيز كه وانگذارم آن هفت چيز را بر هيچ حالى :
« لا أدعهنّ على كلّ حال : أن أنظر الى من هو دونى و لا أنظر الى من هو فوقى و ان احبّ الفقراء و ادنوا منهم ، و أن اقول الحقّ و ان كان مرّا ، و ان أصل رحمى و ان كانت مدبرة ، و ان أسأل النّاس شيئا و أوصانى : ان أكثر من قول « لا حول و لا قوّة الّا باللَّه » فانّها كنز من كنوز الجنّة . »
« 1 »
هامش
( 1 ) . « المحاسن برقى » 1 / 11