آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله و گمراه مىشمرد ايشان را و دشنام مىداد خدايان ايشان را و مع هذا هيچ كس اقدام نمىنمود بر قتل او و درست نمىافتاد از براى ايشان و ميسر نمىشد دفع او صلّى اللَّه عليه و آله از بلاد خود و نه حبس او و نه منع او از دعوتى كه مىكرد .
و به تحقيق ما علم داريم علمى كه در آن اصلا شك به خاطر ما خطور نمىكند كه در اين زمان و اين اوقات اگر يكى از پادشاهان گمان برد كه بعضى از آل ابو طالب را به خاطر خطور مىكند ادعاء امامت هر آينه مىريزد خون او را به محض گمان چه جاى اينكه علم به هم رساند به ادعاى امامت او و به ثبوت پيوندد نزد او و به تحقيق اهل علم همگى مىدانند كه اكثر آن جماعت كه در زندانها محبوس شدند از آل رسول صلّى اللَّه عليه و آله و كشته گرديدند . از اين جهت كه متهم مىشدند به ادعاى امامت و به محض گمان كه به ايشان مىبردند ايشان را محبوس و مقتول مىساختند نه آنكه از روى يقين و تحقيق مرتكب قتل ايشان مىشدند و به درستى كه اگر نبوده باشد احدى از آل رسول صلّى اللَّه عليه و آله كه مبتلا شده باشد به اين بليّه سواى موسى بن جعفر عليه السّلام هر آينه كافى است از براى اثبات مطلب ما .
و به تحقيق هر كه تأمل كند در اين امور و فكر نمايد در آنچه ذكر كرديم و نيك ملاحظه كند ظاهر مىشود از براى او فرق ميان رسول صلّى اللَّه عليه و آله و ميان قائم عليه السّلام كه حال رسول صلّى اللَّه عليه و آله حالى است كه با وجود شهرت ولادت و ظهور در معرض آسيب نيست و حال قائم حالى است كه اگر ولادت او مشهور مىبود و خودش عليه السّلام ظاهر مىبود هر آينه مبتلا به چندين بلا مىشد و اللَّه الموفّق للصّواب .
بدان كه اگر كسى سؤال كند و بگويد آيا چنين نبود كه رسول صلّى اللَّه عليه و آله ظاهر شد در اول امر دعوت كرد مردم را به دين خود و عامه و خاصه خلايق علم به وجود آن حضرت عليه السّلام بهم رسانيدند و چون خوف بهم رسانيد آن حضرت بر نفس خود پنهان شد از نظر مردم و غيبت اختيار كرد مىبايست كه حال قائم عليه السّلام در ظهور و استتار چنين باشد كه در او امر نسبت ظهور و شهرت ولادت همه مردم علم به وجود او بهم رسانيدند و در وقت خوف به سبب غيبت از آسيب و گزند ايمن مىبود .
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 598
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٥٩٨