سير اول در احوالات اوليائى كه در دار الارشاد اردبيل مدفونند
اردبيل شهرى است عالىمقام از بلاد آذربايجان و به برودت هوا و عذوبت ماء مشهور است . طولش از جزاير خالدات « فبك » و عرضش از خط استوا « لح » از اقليم رابع ، در دشت واقع و در چهار فرسخى كوه سبلان اتفاق افتاده و جوانب اربعهاش گشاده است و طرف مشرق شهر تبريز و مغرب ولايت طالش واقع است .
بنابه نوشتهء صاحب روضة الصفا اردبيل از بناهاى كيومرث ، اول سلاطين فرس است .
بعضى گويند كه از ابنيهء اردبيل بن ارس بن لمطى بن يونان بن عامر بن شالح بن ارفخشد بن سام بن نوح - عليه السلام - است . معارضهء كيخسرو با فريبرز در امر سلطنت و رفع نمودن كيكاوس خصومت ايشان را به فتح بهمن دژ كه اسم قديم اردبيل بوده مشهور است .
در بيان احوال قطب الآفاق حضرت شيخ صفى الدين اسحاق اردبيلى
[ 112 ] كه جد اعلاى طبقهء عليهء سلاطين صفويه است . شرح مقامات عليه و كرامات طيبهء آن حضرت زياده از آن است كه در اين مختصرات گنجد ، و خوارق عادات از آن بزرگوار را زياده از تحريرات صاحب صفوة الصفا نقل نموده .