در لوح بزرگى كه دو ذرع و نيم طول و يكذرع و چارك عرض آن مىباشد و از كاشى آبىرنگ است ، تاريخ بناى مسجد كه در زمان سلطان ابو سعيد - خان مغول و در هفتصد و بيست و دو هجرى است و اسم بانى آن كه محمد ابن محمد بن منصور القوهدى بوده به خط ثلث به رنگ سفيد برجسته ثبت است و عين عبارت آن اين است : ذكر القديم اولى بالتقديم ولى هذه - العمارة الجامع و ساير المنازل الاعلى مولى السلطان المعظم و الخاقان الاعظم مالك رقاب الامم و سلطان السلاطين العرب و العجم ابو سعيد بهادر خان خلد الله سلطانه العبد الضعيف محمد بن محمد بن منصور القوهدى تقبل الله لمرضاته بسعى ولده الخلف الصالح الحسن بن محمد سلمه الله تعالى و سعيه فى شهور سنة 722 .
عرض در مدخل مسجد چهار ذرع و نيم و سهطرف صحن برپا و طرف غربى به كلى منهدم و جزء صحرا است . يحتمل كه اين سمت خرابه عمارتى نداشته و مجرد ديوار بوده يا آنكه مدرسهء رضويه كه مورخين سلف نوشتهاند و الآن اثرى از آن نيست و علامتى يافت نمىشود كه بدان توان دانست كه اين مدرسه موجود و در كدام نقطه بوده وصل به اين مسجد و در اين سمت واقع بوده بدون اينكه ديوارى هم حايل ما بين مدرسه و مسجد باشد . طول صحن بيست و يك ذرع و مركب از پنج طاق و چهار جرز و هر طاقى سه ذرع و نيم دهنه و هفت ذرع فرشانداز دارد . عرض مسجد نوزده ذرع و دهنهء ايوان مقصوره نه ذرع و نيم و چهار ذرع عرض دارد و سه ذرع و نيم دهنهء طاق درب مقصوره است . در دو طرف درب مقصوره ، در ايوان دو لوح از گچ ساخته شده لوح سمت يمين اسم شاهرخ بن امير تيمور است كه در زمان او مسجد تعمير شده و در طرف يسار اسم يوسف خان تعميركننده مىباشد و تاريخ شهر محرم سنهء هشتصد خوانده مىشود . چون ميرزا شاهرخ در سنهء هشتصد و هشت سلطنت يافت « 1 » معين است كه بعد از هشتصد عدد ديگر بوده چون با گچ ساخته بودند محو شده است . گنبد مرتفعى دارد و صحن مقصوره مربع مستطيل است و يازده ذرع و نيم طول و ده ذرع عرض آن مىباشد . كتيبهء مقصوره
هامش
( 1 ) - آغاز سلطنت شاهرخ بالاستقلال هشتصد و هفت هجرى است .