را در سنهء هزار و دويست و بيست هجرى بنا نموده است . بنائى است بسيار عالى و ايوان آن مرتفع و تقريبا اين ايوان گنجايش ششصد نفر را دارد .
شبستان پشت سر ايوان و خيلى بزرگ است و يك پله از سطح مسجد گودتر .
حياط مسجد وسيع و دو باغچهء بزرگ و حوض آبى دارد . در دو سمت حياط كه دو طرف شرقى و غربى باشد حجرات چند براى طلاب علوم دينيه ساختهاند . بناى مسجد از آجر و ازارهء آن از سنگ و محرابش نيز از سنگ و بهطور خروجى از ايوان پيش آمده است .
جامع تبريز :
چند مسجد معتبر آباد و خراب در شهر تبريز است كه هر يك صلاحيت اين اسم را دارد . از جمله مسجد جامع كه ظن غالب اين است كه در عهد خلفاى بنى عباس بنا شده باشد لكن بعدها خراب شده و مجددا آن را بنا كردهاند .
ديگر مسجد مظفر است معروف به مسجد جهانشاه « 1 » از بناهاى سلطان محمود غازان خان و تاريخ اين مسجد كه در كاشيكارى مسجد رسم شده ماه ربيع الاول سنهء هشتصد و هفتاد هجرى است .
ديگر مسجد على شاه كه حالا ارگ و مشهور است . بانى عليشاه [ وزير ] سلطان محمود غازان است و در اين زمان آن را طاق عليشاه مىگويند .
ابن بطوطه كه در زمان سلطنت سلطان ابو سعيد مغول به تبريز رفته و آن وقت مسجد جامع تبريز منحصر به مسجد عليشاه گيلانى وزير بوده شرح اين مسجد را از اين قرار مىنويسد : غير از بناى خود مسجد كه از ابنيهء عاليه دنيا محسوب است در محاذى قبله مدرسهاى است و خانقاهى . حياط مسجد تمام از سنگ مرمر مفروش است و جدارش از كاشى شبيه به زليج .
يك رودخانه از وسط مسجد مىگذرد . اشجار زيادى على الخصوص مو و ياسمين در مسجد غرس شده است . و هر روز بعد از نماز عصر سورهء يس و سورهء فتح و سورهء عم يتسائلون در اين مسجد قرائت مىشود و مردم شهر
هامش
( 1 ) - اين بنا چنانكه از نام و تاريخ بنايش روشن است مربوط است به مظفر الدين جهانشاه قراقوينلو . مسجد مذكور كه به علت زلزله سيب فراوا ديده به نام مسجد كبود « گوك مسجد » شهرت دارد .